Thursday, June 15, 2017

De ruimtelift gaat omhoog. (Een verzameld schetswerk.)





Van een schets...


Naar een Meesterwerk

"Welkom, zegt de Toekomst"
Van buiten naar binnen kijkend..

De ruimtelift...


Introducerende schilder schetsjes van de klim omhoog.







Het verankeringsplatform op Aarde.


Binnenkant van de sectie onder de besturingskamer.

Tussenstop ruimtestation ergens halverwege de tophelft van de twee kabels.

'De Kabel, massief en dik, gemaakt van gewoven nano-carbondraad''

Wednesday, June 14, 2017

Leugens


Van alle investeringen in de toekomst, vergt de verovering van de ruimte de allergrootste inspanning.. maar het biedt ons ook de allergrootste beloning: een compleet universum.  -  Daniel Christleg


Van alle investeringen in de toekomst, vergt het uit bed komen de allergrootste inspanning..

maar het biedt ons dan ook de allergrootste vermoeidheid: een complete nachtmerrie.  - Bram Groeneveld


Tuesday, June 13, 2017

When the attack came,



When the attack came,
we asked for reinforcements.

Reinforcements which unfortunately did not arrive on time.

(We did not foresee such disturbances)

So,
we had to defend ourselves,
and thus,
we used up,
áll of our energies and áll of our capabilities..

Now,
we are calling for the past,
to come to us,
and help us, 
in our need.

To protect, what is most valuable.

Thank you.


Friday, June 9, 2017

Die vriendelijke vuilnisman, kan zómaar ineens uitgenodigd worden..

Wij gaan onszelf het Universum in hijsen op een diamanten draad van 600 miljard dollar.
De ruimtelift.

En je hoeft geen rijke lul te zijn om omhoog te mogen.
Nee.

Die vriendelijke vuilnisman,
die naast je woont,
die kan zómaar ineens uitgenodigd worden,
om mee te gaan op het allergrootste avontuur ooit!

En je werdt zo jaloers!

Maar je begreep,

waarom die persoon uitgekozen was.

"Gelukkig die nederig van hart zijn, want voor hen is het koninkrijk van de Hemel."

Ik denk dat Jezus gelijk had.

Maar had hij ooit gedacht, dat wij daar zouden komen via een 36,000 kilometer lange kabel?

Ik denk het niet.


Als de ruimte het schildersdoek wordt van de toekomst...

Als de ruimte het schildersdoek wordt van de toekomst...

Laten we dan om tafel gaan zitten...

En bepalen...

Hoe die eerste verfstreken eruit gaan zien..

Want laat dit hieronder zich niet herhalen, op mijn schildersdoek..




















Nee,

laten we in plaats daarvan déze toekomst binnenstappen,
laat de krantenkoppen er zo uitzien:




Als er dan toch ooit zo'n inferno gaat ontstaat op mijn schildersdoek,
dan breek ik die hele ruimtelift doormidden...
Dan kun je weer opnieuw beginnen.
Met je vergaderpraat-gaar vergaderingen!
Nét zolang tot je normaal gaat doen.

En ik kan dat zeggen,
Want ik ben je pappa.
En IK bepaal dat.


De innerlijke betekenis van de ruimte.

De innerlijke reis van de Boeddha is een reflectie van de astronaut z'n reis in de ruimte.

Binnen en buiten zijn niet twee verschillende dingen.

De wereld ademde uit en we stonden op de maan. 1900-1969 Technologische Verlossing

Controle over de natuur. De Omnipotentie van de mens. Technologische reddingsmiddelen. Hubris. Maanlanding. Westerse Existentiële Crisis. Het begin van een culturele transformatie.

De wereld ademde uit en we verzorgden de Aarde. 1969-heden (Een milieukundige noodzaak)

De herverbinding met de natuur. Spirituele Tradities. Oosterse filosofische kennis. Transcendentie. Drugs. De ziel van de wereld. De wereldgemeenschap. De aarde als een geheel.


Na Apollo:

Wij begrijpen:
dat

Onze innerlijke ziel,
is de ruimte.

Want elke stap ging altijd om ons. Naar binnen en buiten zijn gelijk.



Geschiedenispraktijkvoorbeelden

Confedereerde legers vechten tegen Unie-soldaten.


Het regende en het was koud. Het was echt kutweer om te gaan vechten.
Het slagveld vond plaats rondom een gehucht omringd door korenvelden.
De modder was vermengt met bloed en darmen.
De angst was zo erg bij sommige mannen dat ze in hun broek scheten. En omdat het zo nat was liep het zo weg in de grond waar het zich vermengde met de modder, bloed, en darmen. De gewonden die daar in lagen te braken - kotsend, zijn de mensen die de uiteinden van de menselijkheid hebben verkent.

Tussen de gevechten door kwamen de paarden met kannonkarren aanrennen, die met hun zware wielen de schedels en botten van de mannen kapotreden. Velen daarvan leefden nog.

Mensen die toekeken op de gevechten herinnerreden zich een soort van kleuterachtig spel, die helse pijn en dood als gevolg had.

Wij hadden nooit gedacht, dat de mensheid dit allemaal mee zou moeten maken. En toch zijn deze dingen echt gebeurd. Dieren die dieren afslachten. Levend afslachten, met bajonetten buiken opensnijden en met zware kogels knieën eraf schieten en dan de bange gewond vijand zijn gezicht in de modder trappen zodat de hij verdrinkt in pure ellende. En overal ligt bloed en kots en darmen en stukjes vlees en alles is vermengd met modder en regenwater. En god kijkt op dit alles toe en denkt:  " Weet je wat? Zoek het ff lekker uit!"  

Mensen zeggen weleens dat oorlogen onvermijdelijk zullen voorkomen in de toekomst. 
Dan heb je letterlijk NIETS geleerd van een oorlog.

Maar natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan want als er mensen andere mensen pijnigen omdat ze boos zijn, WAT MOET JE DAN DOEN???



Thursday, June 8, 2017

Toen de ruimteschepen kwamen,

Toen de ruimteschepen kwamen,
kwam er geen rijkdom, een nieuwe technologie, of een uitgestoken hand van een buitenaards wezen,
maar honderdenmiljarden kubieke meters stront,
naar beneden vallen.

De versterkingen uit de ruimte waren eindelijk gearriveerd,
en strooiden hun poep over het menselijke landschap.

Nog nóóit was er zo'n enorme openbare vertoning van minachting geweest voor de mensheid.
En nog nooit was de mensheid zo geschrokt door deze spirituele openbaring.

En weken lang was de mens bezig,
om de stront van straat te vegen.

En al die tijd deden de intellectuelen en theologen uitgebreid discussiëren,
de implicaties van deze verwarring.

Tik tak, en dan een klap.

Als er één ding héél snel moet gebeuren, 
dan is het de wereld,
naar een psycholoog gestuurd,
met een kookwekkertje erbij.

Vijf minuten.
Tik, tak.

En dan een klap.

Alles beëindigd.

Wacht maar

Wacht maar.
Tot ik eraan kom met reinforcements.
Reinforcements die eraan wìllen komen.
Om mij te helpen
Om jullie eruit te halen.

Honderden miljarden,
met hun kristallen intentie.
De hele wereld weggevaagd.


Sunday, June 4, 2017

Laat je echte gezicht zien.

De hoofden op Paaseiland staan zeer ernstig te kijken.
Ernstig omdat de mens is een keer ernstig moet zijn.
Ernstig serieus omgaan met zichzelf.
Niet lachen om grapjes die niet leuk zijn, die hem pijn doen.
Niet meegaan met dingen die hem doen vernederen.
Niet meelopen met mensen die je niet wilt kennen.
Eerlijk zijn.
Laat je echte gezicht is zien.
En breek de hele illusie doormidden, als glas.

(Ik zeg illusie, niet omdat de wereld niet bestaat, maar omdat we onszelf voorliegen. We lopen rondjes om onszelf) Het slaat helemaal nergens meer op!

Ga taart ete en bek houwe

Mijn droom is om alles kwijt te raken.
In mijn verhalen is de hele planeet verwoest.
Maar wel op een 'leuke' manier.

Namelijk helemaal onder de blubber. Echt dat alles heel taai wordt en nattig, en koud. Ja, dat brengt de mensen dichtbij elkaar. Koudheid.

Uiteindelijk wel. Koudheid van de nazi's in de vorige eeuw.
Koudheid die het verdriet veroorzaakte waardoor we in elkaars armen vielen, om even bij te komen.
Pijn die gewonde mannen bij andere mannen deed uithuilen.

Irritatie die nu ontstaat. Omdat het blijkbaar nodig is om een mens helemaal te breken voordat hij zijn hart kan openen.

Sjonge sjonge.

Kan het ook anders?
Kan het op een minder lompe manier?
Ik wil niet kapotgeslagen worden namelijk.

Ik vraag me het af en zoek naar antwoorden.

Als het weer van de mensheid een orkaan is, laat er dan rustpunten ontstaan, waardoor we even naar buiten kunnen kijken en opluchting kunnen vinden in de ruimte om ons heen, waar geen orkaan raast, maar alleen maar sterren flikkeren, die afwachten, tot wij daar ooit een keer gaan komen.

Die wachten, al die tijd, op ons.
Niet dat wij ze allemaal kunnen bereiken, maar dat ze ons zien. Wat al hun licht schijnt op ons.
En als al het sterrenlicht op ons schijnt, wat is daar dan zo belangrijk aan dat wij dat licht over ons heen krijgen?

Hebben wij dat verdiend?

Ik weet zeker dat een concentratiekampgevangene tijdens zijn ellendige verblijf omhoog heeft gekeken naar die fonkelende lichtjes en zich heeft afgevragen;

Waar blijven al die ruimteschepen, die duizendenmiljarden ruimteschepen, met hun kristallen intentie, die ons komt redden van onszelf?

Hoe kan het dat er niets is, geen antwoord, alleen maar licht?

En een koud licht ook nog, die sterren.
En dan kijk je naar de plaatjes van de planeten en dan is er inderdaad niets. Alleen maar rotsen en lava en vacuüm.

En als je die dingen weet en begrijpt, hoe kan het dan dat we nog steeds mensen in gevangenissen gooien als een stuk vuil, en mensen doodzwepen, etc.

Moeten die lichten in de hemel soms helemaal uitgaan? Om te laten zien dat we helemaal alleen zijn en alleen elkaar hebben?

Of moeten ze allemaal laten exploderen in de woedde die wij aan elkaar geven?
Zodat wij eens krijgen te zien wat woedde is.

Want wij zijn zielig in woedde.

Zielig. Kijk maar naar de ellende in de wereld. Het is allemaal zielig.

Het is zielig omdat veel mensen geeneens meer in de gaten hebben dat het zielig is.
Zielig omdat ze de wapens vasthouden die de huid opensnijden van andere mensen. Meestal jonge mensen met mooie huid. Mooie huid die opengesneden wordt als een varken aan een haak. Vlees dat verbrand wordt omdat men het niet eens kan worden over hoe, waarom en blablabla.  Mensen die christus probeerden na te doen, alsof je een kopie van christus kan worden... En maar blijven graven in de boeken die ons 'eruit' zouden moeten halen. Uit de wereld. De wereld van het heen-en-weer ge-ren. De wereld van de zweep op je rug. Klats, weer een stuk huid eraf. En opnieuw en opnieuw tot je hele lichaam van alle kanten tot pulp is geslagen, en je ingewanden eruit druipen. En de mensen die erbij staan en lachen; omdat; "Dit is gerechtigheid'' weerklinkt in hun hoofd. Als een echo. Alsof ze niks anders willen denken.

Gerechtigheid waarvan?
Ik weet niet veel van Christus maar ik weet wel dat hij niet met een zweep mensen tot pulp sloeg. En als Jezus God zelf is geweest, dan heeft de mensheid al die tijd iets anders gedaan dan 't Christendom ons deed geloven. Leugens. Illusies. Iedereen weet het. Daarom is het tijd dat er een keer niet vrolijk wordt geschreven.

En wat wordt er allemaal zo fucking moeilijk gemaakt aan het leven dat de Christenen zo graag zoals Jezus willen zijn?

Wilden ze zo graag zoals hem zijn dat ze zo gefrustreerd raakten dat ze dat niet lukte en ze dat afreageerde op de mensen die het ook niet lukte en ze aan kruizen in brand stak en erbij lachte met honderden, duizenden andere, omdat ze ook echt daadwerkelijk geloofden dat dat was wat Jezus wilde?

Hoe ver zijn we dan van onszelf afgedwaald dat we anderen zoveel pijn doen?
Heel ver.

Want nu nog zijn er mensen waarvan het ons niets kan schelen dat ze pijn lijden. En vanaf toen, en nu is er niets veranderd in het omgaan met onszelf. We hebben bijna 9 miljard mensen op de planeet en er moet urgent iets veranderd worden voordat deze hele ketel uit elkaar klapt. Terroristen die begrijpen het allang. Die blazen gewoon de hele planeet op. Dan is het verhaal afgelopen. Ik begrijp ze heel goed die mensen.

Wat voor mensen kan jij geen compassie voor vinden?
Hoe kun je die compassie krijgen?
Waarom zou je dat willen krijgen?
En als je die compassie niet hebt, kun je dan proberen om te begrijpen waarom je dat niet hebt?
En als je boos wordt, kun je dan begrijpen waarom?
En als je daarna verdrietig wordt, kun je begrijpen waarom?
En als je bij jezelf uitkomt, kun je dan begrijpen waarom je weerstand en afschuw voelt voor hetgene wat die ander heeft gedaan? En als je die dingen begrijpt, wat voel je dan?
En waarom denk je dat je dat voelt?
En waarom mag dat niet gevoelt worden denk je?

Als we met elkaar praten dan praten we vaak over de wereld, wat wij ervan vinden, en wat wij vinden gaat altijd over pijn die we hebben, en die pijn is niet zozeer onze eigen pijn, alswel de pijn van de wereld. Daarom maakt het ook niet uit welke je als eerst oplost want het is allemaal hetzelfde.
Werken aan jezelf is werken aan de wereld, en andersom ook.

Doei.

Ga taart eten en bek houwe.











Gelijk krijgen is niet hetzelfde als de waarheid

Als je genoeg argumenten verzameld voor een stelling en je die stelling bewijst en daarna alle mensen je geloven en je uitkiezen om de macht over te nemen - als al die dingen gebeuren, dan wil dat nog niet zeggen dat je dan ook gelijk hebt.

Als we terugkijken naar de geschiedenislessen, dan zien we elke keer hetzelfde verhaaltje herhaalt. En dat is dat er elke keer regels en wetten ontstaan die de waarheid in zich dragen... En 50 jaar later afgeschaft worden omdat men erachter kom dat het niet klopte met de realiteit.

Wat zijn we dan de hele tijd aan het doen? Die heen en weer, welles niet spelletjes...
Alsof we kinderen zijn die, 'nee is niet waar!' 'wel! is wel waar!' de hele tijd heen en weer roepen.

En dan zie ik de politieke debatten en dan breekt mijn hele hoofd doormidden van alles wat iedereen wilt. Godverdomme.

En dan denk ik; 'Ja, klaar ermee, dat gepraat'. 

Ik heb er gewoon geen zin meer in al die ellendigheid die iedereen probeert te verhelpen.

Zielsdode ouderen kapotverstofd. En dan wil je eindelijk dood, mag het niet.. Sjonge.
Alsof iemand anders dat gaat bepalen. Ja, wel dus. Volgens mij vervloeken die mensen de hele planeet. En denken ze net als ik; 'Ik bepaal zelf wel wanneer ik mijn kop eraf blaas'.

Sjonge. Sjonge. En dan is er weer niet genoeg geld en dan wordt dat ergens anders weer afgezogen in de budgetten en dan verteren die mensen ook weer die dan benadeeld worden.
En dan gaat iedereen daar weer over praten.

En dan is er weer een windmolen versus kerncentrale discussie.
Moslimangst.
Onze verdwijnende waarden en cultuur.

Terroristen die het hele verhaal willen beindigen omdat ze er ook klaar mee zijn. Net zo klaar ermee als de ouderen in het stof.

En de nazi's in de vorige eeuw. "Weet je wat? We nemen gewoon de hele planeet over!" "Dan komt alles goed!"

Hele planeet verwoest. Hele planeet naar de trauma geholpen.

En de zon buiten onze biosfeer? Die bleef gewoon de hele tijd keihard glimlachen. Tevreden als ze is.

Kon een mens dat maar.















Hoe kan ik iets zeker weten?

Hoe kan ik iets zeker weten?

Ik wil graag dingen zeker weten. Omdat ik bang ben dat ik niet het vermogen, de kracht en de manieren weet om om te gaan met dingen.

Dat is de reden dat ik veel lees, om informatie te verzamelen, als een soort tot de tand toe bewapend wezen dat ik wil zijn, om niet het onvermogen te hebben.

Waarom niet? Om niet in het onbekende te stappen? Wat is daar zo benard aan??

Dat mensen je raar aankijken?
Dat iemand je uitlacht?
Dat andere mensen het beter weten en je bij de hand nemen als een klein kind?
Je gestraft denkt te kunnen worden omdat je fouten maakt?
Je bang bent dat er mensen boos worden voor die fouten?
Je je zwak voelt in een dergelijke situatie?

Waarom vertrouwen we niet op onszelf? Wat zit er allemaal tussen ons en onszelf dat we niet meer op onszelf vertrouwen?

Hoe kan dat ons vertrouwen in onszelf kwijt is?

En waar is het gebleven?

Ligt ons vertrouwen in het hebben van een rijke dosis geld?
Of die auto die ons de status geeft die zorgt voor de aandacht van anderen, aandacht in de vorm van aanzien dat JIJ die sterke persoon bent. Wat spreekt daar voor vertrouwen uit?

En als je die dingen begrijpt, wat is het waar jij niet op vertrouwt?
En hoe komt dat?

En waar ligt het vertrouwen bij jouw?

Waarom?

Ik zal een toevoeging maken op deze vragen en dat is de vraag; wil jij überhaupt iets veranderen? Want als alles goed is zoals het is, vraag je dan af waarom is dit goed, en waarom wil ik dit zo hebben?  Waarom vertrouw jij op dat dit goed is? Wat geeft jouw de zekerheid dat je jezelf kan zijn? Is het je man? Die je de aandacht geeft die je nodig hebt? Of is het de zekerheid van je fijne baan die je de zekerheid van geld geeft? En waar bestaat die zekerheid uit en waarom?

Wat wil je niet verliezen en waarom?
Wat zou er gebeuren als je dat wel verliest?
 Hoe zou je je dan voelen? Waarom wil je je zo niet voelen als je erover nadenkt als je dat zou verliezen?
Waarom?
Wat is er mee met dat gevoel dat je niet wilt?
Wat geeft dat gevoel je dat je niet wilt?
Wat wil je niet?
Waarom?

En als je eindelijk weet wat dat is ga dan niet stoppen met vragen stellen, maar ga eens door, door tot je niet meer kan, en je dan nogmaals afvraagt, waarom heb ik geen vragen meer?

Waarom wil ik niets hebben?

En er dan hopelijk stilte ontstaat, die je zocht.

En als die stilte er is, je wacht, wachten op wat die stilte is, en die verkent, net zoals de vragen die je daarvoor stelde je ook dit bevraagt, met diezelfde verkenning..

Wat is er met die stilte? Waarom denk je dat er iets met die stilte moet zijn?
En als je dan afvraagt wat er dan mee zou moeten zijn dan zijn de antwoorden die je steeds krijgt, niet fout of verkeerd, maar goed. Omdat ze allemaal van jouw komen. Jij bent een deel van de wereld. En alles wat binnenkomt kan daarom nooit puur van jouw zelf komen. En uiteindelijk zul je begrijpen dat je ook helemaal niet naar een eigen zelf kan zoeken omdat het er niet is. En alle vragen die komen gaan zijn altijd goed omdat je ze elke keer bevraagt, bevraagt, wat is dit, wat is dat? En zo steeds dingen minder star maakt, minder star, voor minder pijn.

Het omgekeerde is een dogma met doodgemartelde kinderen aan het kruis als gevolg.
En die pijn zet die bevraging aan. Om er klaar me te zijn, met die pijn. De pijn van de wereld.
Daarom wil ik dingen begrijpen. Daar ben ik nu. Ik weet niet waar het heen gaat maar ik weet wel dat het ergens heen gaat. Ik begrijp steeds meer die wegen die ontstaan, die wegen van denken. En door ze steeds weer te bewandelen ken je ze steeds meer, en worden ze snelwegen, snelwegen die leiden naar vertakkingen van vragen, die eindigen in het onbekende en de wereld in beweging zetten.

Dat is wat ons als mens uniek maakt. Die intensiteit van het willen weten. Dieren hebben dat niet.
Ze hebben wel een intensiteit maar het verschil tussen ons en hen is het intensiteit in vermogen van willen weten.

Het lijkt wel een soort noodlot, alsof er iets mis is gegaan met ons dat ons dit allemaal doet doen, dit denken. Het is hetzelfde wat intellectueel-theologen bedoelen met de 'Fall from Eden', dat wij uit een onbewuste unie met de natuur 'vielen' door de doorbraak van het bewustzijn. Je kunt het voor je zien als een dier dat de verkeerde knop heeft aangeraakt en wanhopig zich terug probeert te klauwen naar die 'puurdere' en makkelijkere staat van zijn. En dat de mens zich daarom afgescheiden voelt, alleen, en emotioneel verwoest, omdat er iets lijkt te missen. Maar het feit is, dat er niets mist, maar wij gewoon zo zijn. Wij zijn die mensen die maar net weten om te gaan met ons bewustzijn, ook maar net pas onze ogen opendoen in dit universum. En ook echt ons best doen om elkaar geen pijn te doen. Maar het is zo moeilijk, omdat we ook echt nog dieren zijn. We zijn er pas net!

We zijn er pas net!
En dat is geweldig en verschrikkelijk, want daarmee weten we dat er nog veel voor ons pad staat voordat we echte mensen kunnen worden, voordat dat dier in ons zich zich volledig heeft geïntegreerd in dat mens.
En geweldig omdat ik dan ook gelijk begrijp dat er daarna iets prachtigs staat te komen, die dromen waarvan wij dromen, die komen, in die toekomst, dan uit! En daarom ben ik blij.
En die toekomst, daar schrijf ik over in mijn verhalen.
En omdat ik die toekomst zo graag wil en liever mijzelf had overgeslagen, ook zo ongelooflijk ongeduldig ben om daar te komen, en ik daarom ook geduld moet leren. Geduld moet leren, want dan raak je minder gefrustreerd en kun je harder duwen aan de rest van de mensheid om daarheen te gaan. Die toekomst.

En dat doen we allemaal! Dat duwen!

Daarom loopt de tijd ook vooruit! Niet achteruit!
Omdat het de toekomst is die wij willen hebben!
Wij willen het NU niet hebben maar die toekomst!
Die toekomst die kennen wij al!
En het is die toekomst die al onze dromen en verwachtingen gaat vervullen waarover wij gehoopt hadden.

Daarom is het leven een reis. En we hebben niet allemaal hetzelfde pad, maar we gaan wel allemaal in dezelfde richting. En we denken niet allemaal hetzelfde maar we denken wel allemaal!

En daarom ben ik heel blij met de mensheid, omdat ik begrijp dat iedereen mijn vriend is. Iedereen is mijn vriend omdat we allemaal die toekomst vervullen die ons doet lopen. En elke persoon die we ontmoetten brengt ons dichter bij het begrijpen van het pad en de richting die we op gaan. Daarom waren het de volwassenen die mij altijd het meest inspireerde en waar ik het liefst mee om wilde gaan. Niet omdat ik mijn mede leeftijdsgenoten haatte, maar omdat ik daar de bewegwijzering niet kon vragen, de richting waar ik heen wilde gaan. En daarom was het contact met mijn mede leeftijdsgenoten ook schaars. Niet omdat ik mij wilde afzonderen, maar omdat ik niets aan deze mensen had.
Dat werd vaak verkeerd begrepen als arrogantie maar dat heeft daar niets mee te maken.
Het werd vaak begrepen als arrogantie omdat ik de woedde en frustratie liet merken van de pijn die mijn mede leeftijdsgenoten bij mij veroorzaakt hadden. Zij veroorzaakten die ellende omdat ze gefrustreerd waren en daar niet mee om wisten gaan en die ellende dus bij andere mensen dumpten in de vorm van pesten en schelden. Zij dumpten die bij anderen omdat ze zelf niet meer op henzelf konden vertrouwen omdat het hen ontnomen was de kracht om met de wereld om te gaan. En dat is dubbelfrustrerend omdat ik begrijp de situatie waarin de ander zit, ik niet mijn boosheid woedde en frustratie kwijt kan zoals hun doen, omdat ik begrijp dat er dan een circus in gang wordt gezet die helemaal nergens meer op slaat en dat dat ook gelijk het eerste is dat beëindigd moet worden. En ik weet dat dat kan omdat ik elke keer dat het in mijn bewustzijn opkwam, ik NIET iemand aanviel, ik NIET iemand verrotschold, ik niet in WOEDDE uitbarstte en met dingen ging gooien, ik zag dat er scenario's afspeelde in mijn hoofd die zo duivels waren als de pest, en ik die NIET uitvoerde. Dubbelfrustrerend omdat ik het van beide kanten begrijp. Begrijpen, de staat van de mens. Maar als je die dingen begrijpt, wil nog niet zeggen dat de pijn dan weg gaat. Dat zijn twee verschillende dingen. En als je de kracht nog steeds mist om op jezelf te vertrouwen, dan gaat de buitenkant daar alles aan doen om die jouw helpen terug te krijgen, door die woedde los te laten barsten waarmee je de kracht terugvind van jezelf, want het is vaak die woedde die ons dat doen terugvinden. Daarom dromen mensen ook over de meest duivelse dingen alleen maar omdat ze de opluchting willen die die opbouwende vulkaan kan doen laten exploderen om het kwijt te raken.  Pwfjeeuw... Het is dezelfde reden dat mensen mensen aanvallen. Op dat diepere niveau omdat die mensen zelf door een immense pijn gaan en dat kwijt willen, ze mensen aanvallen omdat ze zelf er niet mee om kunnen gaan. Het mij frustreert als mensen daarna dan nog eens gestraft worden voor het eindelijk ventileren van dat emotioneel verwoest interieur.. Verdriet. Waarom hebben wij, als mensheid zo'n moeite met emoties dat dit gebeurt? We hebben allemaal gezien wat de mensheid in de vorige eeuw heeft bewerkstelligt. En ik verzeker je, dat waren de 'niet-helemaal' mensen, dat dier in ons. Twee wereldoorlogen, twee diepe trauma's waarin een allesvernietigend beest in ons naar boven kwam. Allesvernietigend omdat dat dier pijn heeft geleidt en boos werd.

Waardoor is die pijn ontstaan?

Hoe ga jij met het dier in jezelf om?
Hoe praat jij met jouw dier?
Hoe praat je met jezelf?
Hoe kunnen we het beste met ons dier in onszelf omgaan?

Ik denk dat het belangrijk is dat wij ALLEMAAL over onze schaduwaspecten praten, onze schaduwgedachten, die duistere dingen waar NIEMAND over wilt, durft praten. Want het zijn die duistere verboden dingen de plek waar de meeste pijn vandaan komt. De pijn die elke keer tot ons terugkeert als cirkels rondom een bol.

Het is onvermijdelijk dat ik ga schrijven over alles wat iedereen ooit vermeden had.
Ik ga daar over schrijven NIET omdat ik wil oordelen over al die dingen, NEE, want ik begrijp het heel goed waarom mensen 'verschrikkelijke, onmenselijke, beestachtige, en vieze' dingen doen.

Ik ga erover schrijven omdat we op de maan zijn geland. Ik trots ben daarmee. En als we dat kunnen,
dan kunnen we ook met diezelfde rationele machine de mens leiden naar de pijn in ons hart, en met diezelfde manier die pijn bevragen en begrijpen zodat de compassie kan ontstaan die ervoor nodig is voor de zachtheid die we altijd al gewenst hadden en de veroordeelden het meest nodig hadden.
Met ons hoofd ons hart doen openenen omdat we eindelijk in zien, dat wat in de vorige eeuw is gebeurt een gevolg was van een hart dat verwoest is. WAAROM DENK JE dat die 19-jarige jonge soldaat 'Mammaaaaa!!' schreeuwt als zijn ingewanden eruit worden gesneden door een bajonet? Dat is niet omdat het Mamma wilde, maar omdat het die aandacht wilde die mamma hem gaf.
Dus vraag je af en kijk verder dan wat er gebeurt; Waarom steken we elkaar en schieten we kogels door onze lijven heen? Waarom verwoesten we ons lichaam?

We hebben allemaal iets te zeggen over pijn. Laat die pijn praten.
Laten we allemaal onze pijn opschrijven en begrijpen. Begrijpen omdat dat een 'goede' manier is om anderen niet pijn te doen.

Dan denk ik weer meteen, maar als je die dingen gaat begrijpen, dan ga je ook voelen wat die andere mensen voelen, en dat willen veel mensen niet. Want je kan natuurlijk veel beter slapen als de wereld makkelijk gecategoriseerd is in goede en slechte mensen. In daders en slachtoffers.
En dat met alleen maar slachtoffers de wereld te emotioneel wordt. Dat wat daders doen dus maar beter niet begrepen kan worden omdat we bang zijn voor het voelen van die woedde, die enorme woedde, die hen deed doen wat ze deden. Dat achter die woedde en stomend meer zit van verdriet.
En achter dat verdriet een verbinding tot het begrijpen van elkaar. Dat met dat begrijpen het wereldbeeld voor jezelf verdwijnt. Dat andere mensen jezelf zijn. Dat zij diegene waren die scheurden toen de druk te groot werd. Druk waar jij aan hebt meegewerkt opbouwen omdat jij deel uitmaakt van de wereld. Een verantwoordelijkheid die dan ontstaat omdat je begrijpt dat je er wat aan kan doen en de wereld daardoor weer te zwaar en overweldigend voelt om aan te kunnen en je je daardoor zwak voelt, en je bang wordt ook. Bang omdat je bang bent voor die woedde van anderen die jij zullen gaan aanvallen omdat ze met diezelfe intensiteit de dingen willen begrijpen die je dan zo achter probeert te houden omdat het zo intens is die gevoelens, dat je ze verbergt en elke dag moe en ziek wordt van jezelf omdat je zoveel moeite moet doen om jezelf onder 'controle' te houden. Onder controle houden zodat niemand erachter komt dat jij wel compassie en pijn voelt voor diegene die iedereen verafschuwt en haat, die de wereld veroordeelt en in gevangenissen zet en straft. En dat als zij daarachter zouden komen dat jij compassie voor hun hebt zij boos op jouw worden omdat ze denken dat je dezelfde gevoelens hebt als de mensen die de wereld verafschuwt.
En dat is ook zo.

Want wij zijn zowel die 'duivel' als die 'engel. En ik ga je verzekeren, dat een blijvende menselijke aanwezigheid op deze planeet ALLEEN maar kan resulteren in een integratie van die potenties.
Dat er daarom onze schaduwpotenties begrepen moeten worden en verzorgd moeten worden en aandacht gegeven worden. Want we zien dat als dat NIET gebeurt ze eruit schieten in de donkere hoeken van de samenleving. En zou jij het die mensen kwalijk nemen dat ze dat doen?
Ik niet meer. Ik niet meer. Ik niet meer.

1 iemand die het begrijpt kan een heel circus van ellende stoppen.
Doordat diegene NIET aanvalt.
Niet oordeelt.
Niet reageert met hel en verdoemenis.

Maar luistert,
luisteren naar de pijn van de ander.
Naar de pijn van onszelf.

Ik begrijp dat de taken die voor ons liggen verschrikkelijk lelijk zijn. Maar ze zullen desondanks geklaard moeten worden voordat we verder kunnen. We moeten onszelf en elkaar beter verzorgen.
Beter verzorgen wil niet zeggen mensen in gevangenissen stoppen.
Het betekent begrijpen vanuit de gelimiteerde plek van weten waar je bent. Dat je ook niet 'nep' aardig zal kunnen doen tegen iemand, maar dat je wel elke keer alles probeert te begrijpen. Je hoeft ook niet aardig tegen iemand te doen, ik begrijp dat je soms al genoeg aan jezelf hebt en dan moe bent. Doe diegene dan tenminste geen kwaad.

Als je een mens op de maan kan landen, heb je dan ook niet de potentie om die innerlijke wereld te ontdekken met diezelfde intensiteit? Diezelfde drang tot verandering?

Wat ons op de maan bracht was een ontsnapping aan de planeet. Een hand die wanhopig van de aarde af probeert te komen, een gris doet naar de dichtstbijzijnde steen, en faalt. Faalt om grip te vinden.
Omdat de wereld om aandacht vraagt. Enorm veel aandacht. aandacht aandacht aandacht.

Ik zou graag zien dat men naar de sterren en planeten zou reizen. Niet omdat mij Mars zoveel interesseert want dat is niet zo. Nee, mij gaat het om dat ik zou zien dat de mens als volwassen de ruimte in zou gaan. Dat de ruimte een plek wordt waar de mens een compleet mens is. Een trots en nederig mens. Net zoals Wyn Wachhorst zei in 'The Dream of Spaceflight'  'de complete persoon zal zowel die nederigheid moeten hebben om de aarde te verzorgen als de trots om naar mars te willen gaan.'  Die mens willen we zien. Dat is de mens die de ruimte in mag van mij.

Als er ooit een ruimtelift gebouwd wordt die de mens in alle luiheid omgaan kan kabelen, laat het dan die puurdere mens zijn. En als dat nog niet zo is, laat mij dan die ruimtelift doormidden breken. Met een hamer. Want ik zal niet de ruimte laten verpestten door een corrupt mens.

Daarmee stel ik een grens, en mijn oordeel. Een oordeel die vanuit de ruimte gegeven wordt. Omdat men in de ruimte objectief naar de mensheid kan kijken, zonder geschiedenis, zonder het hete vuur van emoties, zonder elke bagage die een mens als last ervaart. Als een puurder mens. Zo droomden de dromers van science fiction altijd al, het ging nooit om die technologie, maar om ons!!
Begrijp mij goed, ik heb het beste voor voor de mens, en daarom zeg ik nu, laten wij dromen over naar de sterren reizen en tegelijkertijd de dieptes van het hart ontdekken, naar binnen en buiten zijn namelijk gelijk aan elkaar. De psychonaut is de astronaut en andersom.

Ik hoop dat de toekomst waar wij op af stevenen kleurrijker, levendiger en spectaculairder wordt dan iemand zich ooit had voor kunnen stellen - ik hoop dat het mij zal verbijsteren van verwondering.

Laat het vuur van de raketten door elke tv-toestel bulderen en elk neurologisch geëmotioneerd geapplaudisseer door alle harten van de mensen schokkeren. Zodat we erachter komen hoeveel wij kunnen zijn. Hoeveel potentie wij hebben. Dat wij inderdaad alles kunnen bereiken waar wij ooit over gedroomd hadden.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------


We moeten allemaal gaan praten en nadenken over de wereld, onszelf, en zonder oordelen blijven zoeken. Blijven vragen.

Ik weet ook nog steeds niet helemaal om te gaan met die woedde en gedachtes omdat er heel af en toe die kokende vulkaan uitbarstte, dat zijn momenten om erachter te komen wat er allemaal aan de hand is. En die vragen te stellen..

Iets minders doen zal opgeven zijn en opgeven in begrijpen zal opgeven het potentieel van de mensheid. 
En als je moe wordt, ga dan gewoon slapen, en smeer de volgende dag een broodje pindakaas, en lach de hele planeet uit. Want zo serieus moet je het nou ook niet allemaal nemen. 

Wat ik hier geschreven heb zijn mijn zwaardere gedachten en ook mijn diepste. Ik had ze graag verborgen gehouden jaren geleden maar nu niet meer. Ze zijn ook niet wat mij definiëren want ik heb ook dezelfde normalere gedachten als elke ieder ander persoon. Wat ik ermee wil zeggen is dat je je eigen gedachten en de mijne niet te serieus moet nemen dat het weer een waarheid wordt die dan weer als een dogma mensen aan het kruis doet kruisigen alsof christus dat wilde in de eeuwen na zijn dood. Mensen snappe er ook geen snars van godgod verrdomme! Whagaga

Einde transmissie KLAAR ERMEE!

DOEI!







Saturday, June 3, 2017

Automatisch Uitgekristalliseerde Intenties

Onze automatisch uitgekristalliseerde intenties brengen een schokgolf teweeg die de volgende klank in werking zetten van de Kosmische symfonie. Die gedachte kristalliseerde in mijn brein. Mijn vervelende brein die alleen maar blijft zoeken als een hond.

Als ik dat zo schrijf dan lijkt het alsof ik zeg: A = A, en A daarbij een onderdeel is van een formule die als antwoord ∞ oneindigheid heeft.

Het is de reden dat veel filosofen en mystici vaak op het probleem stuitten dat er nooit iets volledig te definiëren valt in een dynamisch geheel... Alsof je eigenlijk niets zegt. Wat weer best grappig is soms, dat gelul..

Anyway, 
ik spreek over een symfonie omdat ik heb meegemaakt dat de realiteit daarmee te vergelijken valt toen ik in een 'bad-trip' zat. Ik spreek daar ook over omdat ik weet dat in de verre diepte van emoties we allemaal verbonden zijn. En daardoor dus ook mekaar in beïnvloedden. En dat meen ik te denken omdat we elkaars emoties begrijpen. En als je het zou zien, die schokgolven van beïnvloeding - je dat aan een concept zou kunnen verbinden wat we muziek noemen. Net zoals de ene muzieknoot de andere in beweging zet, zo zetten onze emoties ook alles in beweging. 

En wat hebben we daaraan? Waarom denk ik daar soms aan? 
Omdat ik erachter kom, op sommige momenten, dat alle ellendige dingen die gebeuren, in dat perspectief slechts klanken zijn die uiteindelijk naar veel mooiere en schonere melodieën leiden. 
En dat denk ik omdat we niet altijd naar ellendige muziek kunnen luisteren, er moet iets tegenover staan, iets wat we schoonheid noemen.
Het zijn slechts ogenblikken, dat we in iemands ogen kijken, of diep in gedachten verzonken zijn, dat we bijna door zo'n dergelijke raam naar het universum kijken. Het zijn ogenblikken, die perspectieven, omdat we maar met een klein deel door dat raam in dat perspectief kijken, en dan is het pats weg, omdat er weer iets voor dat gat zit. En dat gebeurt niet om ons te irriteren. Maar omdat wij de klanken zelf zijn, van de universele geest, die dit doet bewegen, om nog onbekende redenen.

Misschien zullen we, aan het einde van het Universum de gehele symfonie horen en begrijpen.

Wat zullen we daar begrijpen? Waarom gebeurt dat lied überhaupt? Waarom is er niet een oneindige stilte? Een oneindig vacuüm van niets. Niets dat ooit heeft bestaan.

Waarom bestaat ALLES? Ik weet dat wetenschappers dat net zo graag willen weten als ik.
Waarom is de BIG BANG ontstaan?
Wat deed NIETS iets worden? Waarom?

En als het allemaal ergens heen gaat, waarheen dan?

Als het einde ons ergens naartoe roept,  wat  is  daar  dan?

Ik hoor het in de muziek soms, datgene wat in de verte klinkt, maar ik kan het niet zien, en het is heel heel vaag.

En waarom communiceert de toekomst naar mij en hier?

Is het een resultaat van simpele logica? En als dat zo is, dan is het nog steeds zo dat er iets is wat ons doet aanroepen, en dan is de vraag nog steeds legitiem die ik stel.

Is het soms een magneet die ons ernaartoe zuigt? En als het zuigt, is het dan niet de dood? De dood die ons doodzuigt, de dood van sterren, planeten die sterren leegzuigen in al hun ellende..

Of de dood veroorzaakt door zwarte gaten, een kolk die ons in hun zwarte dood trekt?

Vanuit een versneld tijdsperspectief, zie je dat sterren dansen om zwarte gaten. Daar zijn video's van op internet.

Is er een wezen, een kosmisch wezen dat vanuit een verre verte, vanuit een andere dimensie, toekijkt op de COMPLETE DANS? Elke zandkorrel en elke huil van een baby, elke schreeuw van een wild dier, elke gedachte van een mens? En ziet dat wezen net zoals wij op YouTube kunnen zien met onze meetinstrumenten.. die kosmische dans??

En wat dat ook mag zijn, hoe wij dat ook mogen noemen, uiteindelijk hoeven wij daar ook niet te zijn, want wij zijn hier. Wij zijn hier en niet daar. Wij zijn op aarde en niet met engelen tussen de sterren. Wij zijn bezig met andere dingen. Wij zijn bezig om de pindakaas door onze keel te krijgen in de vroege ochtend, als wij met duizenden miljoenen andere door de ochtendnevel fietsen van een nieuwe dag, die elke keer oneindig anders is dan elke andere dag. En niets of iemand kan ons daaruit halen, ons halen uit die delen van de dans. Niet omdat iets of iemand ons wil redden of van ons houdt, maar omdat het zo is. En om diezelfde reden kom ik er elke keer beetje bij beetje achter dat het een soort ontsnapping is van hier, dit gedenk, om het complete plaatje te begrijpen die ik denk nodig te hebben om de pijn te beëindigen. Pijn waarvan ik de antwoorden zoek. Antwoorden omdat ik de pijn niet aankan. Ik dat niet aankan omdat ik die dans te verschrikkelijk en te mooi vind om aan deel te nemen. Ik bang ben dat ik zal worden opgeslokt en verdwijnen. Een reden waarom mensen iemand willen zijn. Een vastigheid, een soort van afremming van zijn.

En waarom willen we niet zijn? Omdat er iets pijn doet, en we dat niet willen voelen? Zo lijkt het soms te zijn namelijk.. Ik spreek vanuit mij maar ik denk ook dat het iets gezamenlijks is.

Ik begrijp waarom dat gebeurt, dat niet willen.. De wereld heeft daarin gelijk dat ze is zoals ze is.. We moeten wel afremmen, want we willen niet nog meer pijn veroorzaken. En omdat we het niet weer willen veroorzaken gaan we nadenken over de wereld, hoe we bepaalde dingen kunnen voorkomen. En daarbij spreken we ons uit in oordelen en hoe en waarom en waarheen dingen moeten gaan. Alsof we het allemaal begrijpen, alsof wij God zijn. En we falen keer op keer. Dat heeft de geschiedenis ons meer dan duidelijk gemaakt. Dat heb ik geleerd uit de geschiedenis.

En telkens is het achteraf gezien niet goed geweest dat we bepaalde dingen zo en zo deden. En elke keer gebeurt dat opnieuw en opnieuw overal en altijd. En ik vraag me af of er een ontsnapping, nee, een oplossing is uit dat circus. Niet om de wereld te doen verdwijnen maar om de allergrootste noodzaak als eerst te kunnen doen verdwijnen. En dat is leren omgaan met onszelf. Hoe moeten we met onszelf omgaan? Wat moeten we doen in het leven? Wat betekent het om een mens te zijn?
Wat zijn de vragen die ons eruit halen? Uit de wereld, om er vervolgens weer in te komen met die nieuwe inzichten die nodig zijn om de koorts van de wereld, van het mens zijn, te doen genezen?

En om even terug te komen, waarom willen wij die pijn niet? Waarom willen wij de wereld verbeteren? Wat denken we te krijgen als wij dat gedaan hebben? Waar denken wij naartoe te gaan? Wat is daar, in die toekomst dat zo belangrijk is???

En;

Hoe spreekt jouw toekomst tot je?
Wat zeg jij daar op terug?
Wat ga jij doen?
Waarom?













Dankjewel


Monday, May 29, 2017

Wat er gebeurt als je teveel boeken leest.



Vervormde mens


Mijn lul is een antenne die naar ejaculatie zoekt.
Mijn hoofd heeft zoveel informatie opgezogen 
dat het in mijn keel is gegroeid.
Ik ben lelijk. 
Einde.
Foto genomen door God.



Sunday, May 28, 2017

Reassess your destructive capabilities,
into creative potential

Reasses your possibilites
Reasses you capabilities
Direct your power
Newly assessed potential
Open up to new possibilities
Hitherto not even seen

Universele gestatie van de ruimtevarende mens.

Evalueer uw mogelijkheden
Onlangs beoordeelde potentiële

Herwaardeer je mogelijkheden
Richt je kracht

Sta open voor nieuwe mogelijkheden
Voorheen niet gezien
En richt je kracht op nog-niet-gerealiseerde mogelijkheden.

Reciproke Interdependentie
InsubordinatieInterveniërenmegalomaan
confabuleren
congruentelementaire essentieexpliciete logicageautomatiseerde accuratierevoltant megalomanische proporties.


idiosyncratisch gedesillusioneerde leugenaar

integraal geintregreed geheel
langeafstand uithoudingsvermogen - Industrial endurance
collectief misselijkmakend proces

geëmotioneerd geapplaudisseerd

De commisies van de ruimtevarende landen stuurden een inspectie om onderzoek te doen


we werken met enthousiaste efficiëntie aan de uitbreiding van onze mogelijkheden van al onze eco-economische opties. Technisch gerealiseerd resultaat.




Harmonisch resultaat = muziek


Teleo-intuitief gecommuniceerde associatieverbanden

Intersynchroniserend creatief inzicht.

Een glashelder visioen
Een glasheldere toekomstvisie.

Afgebakend doel.

Intercommuniceerbare onmogelijkheid.

Wereldwijde fotosyntetiserende chemische processen.

Evolutionair resultaat.

Overlappende doelen

Globale implementatie

Onbewust opbouwende kankerwoedde

Wereldwijde heroriëntatie

Google zoekt altijd naar
intuïtieve programmering en
betrouwbare orderlijke manieren
voor systematische conceptualisering
van systeembewegingen
richting steeds grotere structuren,
waarvan het uiteindelijke doel
uitbreiding is.

All living systems move towards ever increasing higher orders of incomprehensible complexities
of which ultimate goal is total expansion.

Google is een systeem bestaande uit
alle gecombineerde individuele computersystemen
van alle personen
op ruimteschip aarde
en beschikt daarom over
de volledige inventaris,
van de teleo-intuitief gecommuniceerde associatieverbanden
en het intersynchroniserend creatief inzicht
van het menselijk potentieel.

Nu Google alle wereldwijde processen in kaart heeft gebracht
is het de keus aan ons,
om te beslissen welke techno-economische opties er gemaakt worden
om de richting van de toekomst te bepalen.

Onze mogelijkheden worden door Google in kaart gebracht,
de keus is aan ons welke kant wij op willen gaan.
Alles is realiseerbaar.

Google beschikt

De geboorte van de ruimtevarende mens
En

Dit project heeft gezorgd voor universele realisatie van de gehele mensheid,
het besef,
van de nieuw gerealiseerde Kosmische functie van de mens in het heelal.

Universele realisatie

Techno-economische opties

Universeel economisch succes

Constante materiële overvloed

Ecologische Harmonie

De nieuw gerealiseerde Cosmische functie van de mens in het heelal.

Teleo-intuitief gecommuniceerde associatieverbanden

Wereldwijde intersynchroniserend inzicht.

------------------------------------------------------

De onderdrukking van het gevoel, de anima mundi, het instinct, lichaam, natuur, vrouw.

De mensheid beweegt zich richting een
wereldwijd intersynchroniserend inzicht,
waarvan de ruimtevarende visie
het hoogste gedachtengoed is.

Dit glasheldere visioen,
zal als een baksteen door je bewustzijn vallen,
en je doen realiseren,
onze onbegrensde mogelijkheden.

En dit is hoe dat gaat:
Alle gefrustreerde mensen zorgen voor
een onbewust opbouwende kankerwoedde
en een intercommuniceerbare onmogelijkheid.
en door alle botsingen,
conflicterende verlangens,
interirritaties,
tragedies en rampen,
zal een handjevol mensen hun gevoel uitschakelen,

om rustig te kunnen werken aan een wereldwijde heroriëntatie,
van de gehele mensheid,
om de druk van de ketel te halen.

Dus die gevoelloze wetenschapper,
was de hele tijd al,
jouw aan het helpen.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Een glashelder visioen
Een glasheldere toekomstvisie.

Afgebakend doel.

Wereldwijde fotosyntetiserende chemische processen.

Evolutionair resultaat.

Overlappende doelen

Globale implementatie

- Global Implementation -

"Global implementation".

Dat waren de laatste woorden die Buckminster Fuller had voor zijn idee om voor iedereen op Aarde een goedkoop huis te geven.

Maar niemand wilde zijn huis financieren, want dat huis was zo goedkoop, gemaakt van aluminium en glasfiber, dat geen enkele projectontwikkelaar daar nog wat aan kon verdienen.

Dit principe van simpele maar grandioze ideeën die de wereld konden veranderen worden gewoon tegengehouden. Hoe kan ik daar niet boos over zijn?

Alle beste ideeën verdwijnen in het stof in de boekenkast. 
Alle visionairen uitgelachen.
Het Utopia verdwijnt achter de horizon.
En de mensheid stikt in zijn eigen ellende.
De ellende die ervoor zorgt dat mensen gaan dromen over Utopia.
Utopia dat nooit gerealiseerd kan worden.

Maar ik ben er inmiddels wel achter gekomen,
dat Utopia niet een plek in de toekomst,
maar een richting.

De richting die de weg van de evolutie gaat bepalen,
want het is nou eenmaal zo,
dat Dystopia's niet houdbaar zijn.

En in die zin leven we mischien al in een Utopia.
Anders zou het leven op Aarde allang beëindigd zijn.
Toch?

De conclusie is dat er iets heel moois glimt aan de horizon.
Het verlangen van onze intenties.

Deze horizon blijft oneindig verschuiven.
Het is de oneindige reis van het leven zelf.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Onbewust opbouwende kankerwoedde

Alle mensen van de aarde bewegen zich altijd naar henzelf,
want alle onbewuste verlangens hebben overlappende doelen,
die zorgen voor
confrontaties
botsingen
van die tegengehouden verlangens,
die resulteren in ellende.

En alleen door die ellende weten we wat we niet willen.
Waardoor we weten wat wel willen.
Na alle die tragedies, interfrustraties en uitstelgedrag,
verschijnt er daar aan de horizon een afgebakend doel
van universele waarde.


En alleen maar door Mondiale participatie.

Een Multilaterale overeenkomst.

Universele deelname.

volledige intercooperatieve inspanningen,

Mondiale economische herorganisatie,

van de gehele mensheid,
als ze hun wereldwijde gecombineerde
fysieke en metafysische middelen beschikbaar stellen
in wetenschappelijke en technische mogelijkheden

en door rationele planning 
een ambitieuze groep mensen
de energie en middelen beschikbaar doen stellen
om iets onmogelijks te realiseren.

Een technisch gerealiseerde onmogelijkheid.


Wereldwijde heroriëntatie


Nostalgie naar een verloren toekomst.



Ideeen voor versnelde geestelijke ontwikkeling.


- Met een katapult eenzame ouderen door het raam van de tweede kamer schieten.

- Meer terror attacks laten gebeuren.

- Ruimtelift bouwen.

- Al het plastic afval in de oceaan gooien. (zodat de mensen eindelijk eens hard leren, want blijkbaar is dat de enigste snelle manier.)

- Hele planeet laten overschakelen op kool-energie zonder filters. Wachten tot de kanker goed in ieder's longen zit zodat de mensen zo boos worden dat ze nooit meer polluting energy production willen.

- Alle dikke mensen met hun stinkende brommers in de sloot gooien met speciale legereenheden.

- Alle groenten verbieden. MEAT only SUPERMARKETS! En alleen maar plofdieren fokken.


Een keer extreem doen, om de mensen te laten doen nadenken over hun eigen standpunten. Natuurlijk wil ik niet letterlijk dat al die dingen gebeuren. Maar denk er maar eens over na. Dat zijn interessante filosofische verkenningen waarmee je verder komt.

Industriele uitdaging voor de rijke landen

Brief aan alle burgers van de Europese Unie:


Het is onze intentie om een woningbouwplan te initialiseren
dat ongekend is in de wereldgeschiedenis
met als doel;
om alle mensen van de aarde
een huis te geven

Onze industrieën en diensten
zijn meer dan in staat
om zo'n onderneming uit te voeren

Met vertrouwen in ons potentieel
en geloof in een wereldwijde utopie
ben ik van mening dat we een klein beetje van onszelf moeten opofferen
voor dit ultieme meesterplan.

Directoraat van het Consortium
Den Haag, Nederland

&

President van de Europese raad Jean-Claude Juncker


--------------------------------------------------------------
Letter to the citizens of the European Union:

We intend to initialize an industrial housing effort,
unprecedented in world-history,
to provide all the people of the earth
with a home to call their own.

Our industries and services
are more than capable
of performing
such a feat.

With trust in our potential,
and faith in a global utopia
I believe we must sacrifice a little of ourselves
to achieve this enhancing union.

Consortium's directorate,
The Hague.

&

President of the European Council Jean-Claude Juncker

-----------------------------------------------------------------------


Stukje uit mijn verhaal

Stukje uit mijn verhaal: Onherkenbare wereld. Die vernielt is. Dat biedt mij de mogelijkheid om niet meer rekening te houden met geografie etc.

-----------------------------------------------------------------------------

De nacht zag geelwit van de strepen kannonvuur. De kogelbanen van de 9 meter lange patronen legden enorme ellipsen af die door de hemel heen suisden. 100 meter boven de grond klapten de parachutes open, en de voedselpatronen daalden ongedeerd neer op de kale woestijngrond. Mensen kwamen er op afgerend en rukten ze open. Knijptubes pasta met vitamines. 

'Ik hoop dat dit de laatste salvo's zijn' zei de kapitein tegen zichzelf. Want we moesten ons doodschamen dat we dit uberhaupt nog moeten doen. Die voorzieningen en infrastructuur, daar mag wel mee opgeschoten worden..

Honderd kilometer verderop kotste de asfalteermachine dikke lagen teer uit die deze steden weer met elkaar zou gaan verbinden. De mannen rondom de machine flikkerden hun koffie achterover en begonnen aan hun lange warme dag. 

De hele omgeving was alleen maar blubber en as en her en der verwoeste gebouwen, die half onder waren gezogen door de greep van de aarde. Over grenzen konden we niet meer spreken in deze periode, want er was zoveel blubber en regen en as neergedaald dat iedereen ineens samen moest werken zodat er automatisch ook helemaal geen sprake meer was van individuele landen.

De faciliteiten in een baan om de aarde wierpen nog elke dag duizenden tonnen aan materiaal af voor de wederopbouw. Genoeg kon het nooit zijn. Daarvoor was er teveel verwoest. Maar dat was niet erg. Want iedereen deed wat ie kon.

Langs de grote stedelijke kustlijnen dreven duizenden schepen die met grote katapulten en kanonnen hun proviand en het nodige materiaal wegwierpen. Kinderen keken samen met hun ouders en familie en de hele buurt omhoog hoe hele bulldozers door de lucht heen vlogen. 'Die hadden ze ons al beloofd!' riep een man triomfantelijk. ' En hij klapte in zijn handen. 'Ik ben zó blij! riep een jongetje van een jaar of 3, die met grote bruine ogen en een gezicht van tevredenheid naar de grijswitte lucht staarde.


Het overgrote deel van de wereld deed alle containerschepen volladen met driedubbel de maximale draagcapaciteit! Zo leek het alsof er wolkenkrabbers op zee dreven. Af en toe donderde er container vanaf, maar het interesseerde ons niets! Want wij hadden zoveel materiaal mee! Zelfs God zou zijn eigen kinderen verkrachten uit blijdschap van deze armada van welvaart! Het was een mooi schouwspel, de kapiteinen konden nog maar nét hun snorkel boven water houden. Zo machtig en met zoveel spullen kwamen de schepen aan in die landen dat de mensen aan de kustlijn hun hart in tweeën braken van euforie! De gigantische gigantische hoeveelheden die daar in de nadelige gebieden aankwamen had iedereen het geloof in de mensheid doen herstellen.

De pijn van de wereld.

Een niet geformuleerde noodzaak is een antwoord op een probleem dat nog niet bekend is maar wel bestaat. En een probleem is iets wat je niet wilt. En vaak is het zo dat als je ziet dat het anders kan je eindelijk realiseert dat je al die tijd nodig had om jezelf door te laten doen dringen die nieuw geformuleerde noodzaak.

Maar zelfs als je bewust wordt van die noodzaak, dan nog staat er veel in de weg om dat te kunnen realiseren. Er is het idee dat men in z'n eentje de motor van die nieuwe intentie niet op gang kan brengen simpelweg omdat men niet in z'n eentje een complete rivier van koers kan laten wijzigen. Daarom staat er vaak een hoop frustratie voor dat doel. Frustratie omdat men ongeduldig is om daar al te zijn. Wat volkomen logisch en menselijk is zeker als je nagaat dat men die noodzaak had doen laten realiseren om van de huidige situatie weg te komen. En de reden dat men daarvoor weg wil komen is omdat het ondraaglijk is. En het is ondraaglijk omdat er teveel pijn is om dat überhaupt nog toe te laten. De gedachte die dat tegenhoudt is een zelf-verdedigingsmechanisme dat iets heel kwetsbaars beschermt. Dat mechanisme is actief omdat het bang is dat het bloempje in de wei vertrapt wordt. Datzelfde mechanisme zal er ALLES en alles aan doen om dat bloempje te beschermen. Het begrijpt dat het soms een aanval moet maken om de kust veilig te stellen, want de intense drang naar de vrijheid van zijn beweegt hen daarnaartoe. En daarmee wil ik je laten doen begrijpen het begin van de 1 % compassie voor de mensen die je afschuwt en haat.

Ik wil je dat doen laten begrijpen omdat het mij zelf enorm pijn doet dat ik niet die compassie kan delen met andere mensen en ik me daardoor alleen en onbegrepen voel. Ik heb het over de mensen die bijvoorbeeld een moord doen of verkrachten en eigenlijk alle mensen die in de zwarte lijst staan.

Ik ben me zeer bewust van het feit dat je zult denken 'Waarom zou ik überhaupt compassie willen hebben voor een verkrachter of moordenaar?'  En dan zeg ik: 'Probeer dan niet om compassie te voelen want die poging zal je frustreren'. 'Probeer in plaats daarvan te begrijpen waarom mensen dat doen.' Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat veel mensen dat ook niet willen begrijpen omdat je zelf natuurlijk veel beter kunt slapen als je jezelf voorhoudt dat die andere persoon geen mens is maar een beest.

Maar geloof me als ik zeg dat de pijn die die 'daders' ervaarden voordat ze hun daad pleegden voortkwam uit een enorm geruïneerd en verwoest emotioneel interieur dat zo ver van jouw afstaat dat je ze inderdaad niet meer als mens kunt zien. En als wij als mensheid die mensen blijven straffen en veroordelen dan heb ik ook een oordeel klaarstaan, en dat is dat IK zeg dat wij onszelf helemaal geen mensheid mogen noemen. Want als je daadwerkelijk begrijpt wat een mens zijn inhoudt je ook niet de mensen wegzet in gevangenissen omdat ze zoveel pijn ervaren. (Alsof je het niet wilt zien)
En omdat jullie die dingen niet begrijpen raak ik steeds meer gedeprimeerd en heb ik soms geeneens meer zin om te leven.

Mijn oriëntatie naar de ruimtevaart ontstond uit de pijn die ik ervaarde om hier geestelijk weg te willen komen. Maar nu ik zelf al enige tijd begrijp dat er geen enkele sprake kan zijn van een menselijke aanwezigheid in de ruimte als we zelf geeneens mens kunnen zijn, en ik het toekomstige nieuwe schildersdoek van de ruimte wil beschermen tegen een corrupte mens, ik ook alle mogelijke middelen zal inzetten om de mens ervan te doen overtuigen de noodzaak van een accellererende ontwikkeling van de geest. Daarom zeg ik nu: Er wordt geen enkele stap op Mars gezet voordat we deze noodzaak realiseren.

Ik ben een verhaal aan het schrijven waarin die ellendige dingen NIET gebeuren. Waarin de mens dat nieuwe pad neemt waarover ik spreek. Ik geloof ook zelf dat dat het enigste pad is wat de toekomst klaar heeft liggen simpelweg omdat de andere wegen niet leefbaar zijn. Ik denk dat iedereen daar wel achter gaat komen in de komende tijd. Voor nu is het een hele donkere symfonie, maar na deze melodie komt er een veel vrijere, krachtigere en gevoeligere symfonie die alleen maar zo mooi kon klinken nadat ze na dit zwarte stuk was gekomen.

En dit schrijven is niet ontstaan omdat ik een spiritueel boek heb gelezen maar omdat ik toen ik al heel jong was die pijn ervaarde, toen we het nieuws keken bijvoorbeeld, en nu eindelijk de woorden en de moed heb verzameld om dat naar buiten te brengen.

Friday, May 26, 2017

Homoseksuele woedde

Ze zeggen dat je als homoseksueel in Nederland geaccepteerd wordt. Maar als je zegt 'accepteren' dan geef je eigenlijk al aan dat er iets niet klopt en je je schouders ophaalt. Zo zullen menig ouders tegen hun zoon hebben gezegd toen hij vertelde dat hij homoseksueel was dat 'We nog steeds van je houden'. Alsof homoseksualiteit eigenlijk niet kan en het maar gedoogd wordt. Daarom is het een grove leugen om te zeggen dat ik me veilig voel om mezelf te zijn in deze wereld. En nog iets: je gaat toch ook niet tegen je heteroseksuele zoon zeggen, als die over vriendinnen praat 'We zullen je accepteren zoals je bent.' Whagaga! Óf 'We houden nog steeds van je hoor!' Blablabla. Ik heb vaak een zin in mijn hoofd en die gaat als volgt: 'Deze planeet mag van mij opgeblazen worden!'

En waarom zou ik uit de kast moeten komen? Moet ik mij soms godverdomme verantwoorden aan de samenleving omwille mijn seksualiteit? Blijkbaar dus wel want mensen doen dan nog steeds. En degenen die dat doen vernederen zichzelf daarbij zonder dat ze het in de gaten hebben. Als een hond die voor zijn baasje moet verschijnen - hopende dat ie geen straf krijgt of dat er iemand hèèl boos op hem gaat worden.

En als iemand is vraagt op een verjaardag 'Heb je al een vriendinnetje?' En je zegt nee, ik ben homo, dan schrikken ze. WAAROM SCHRIKKEN ZE? Waarom worden ze rood en leggen ze hun hand op de mond en komen ze daarna aan met verbloemende zinnen???

Worden jullie soms rood door de gedachte dat ik een stijve lul kan krijgen als ik een mooi mannenlichaam zie? En als dat zo is, waarom voel JIJ je er dan ongemakkelijk bij? Is het soms omdat je zelf die gevoelens herkent en je je ervoor schaamt? Of heeft het met iets anders te maken? IK wil weten waarom, zodat ik er klààr mee kan zijn, want ik ben er hèlemaal klààr mee!

En eigenlijk de enigste reden dat ik er klaar mee wil zijn is omdat ik van de woedde af wil komen. Ik wil daarvan af komen omdat ik jullie daarmee bescherm. Want ik ben bang dat ik een keer hèèl boos ga worden.
Ik ben boos omdat de wereld mij het fundamenteel bestaanszekerheid ontneemt die mij het gevoel kan geven om ècht mezelf te zijn.

Het is grappig hoeveel jullie liegen als jullie over homoseksualiteit praten. Als je het echt helemaal had geintegreerd en geaccepteerd dan had je er namelijk ÜBERHAUPT nooit over gepraat. En om die reden ben ik best wel teleurgesteld met de mensheid. Nogmaals: jullie gaan toch ook niet de heteroseksuele aard van je zoon bespreken???? KOM IK GODVERDOMME VAN EEN ANDERE PLANEET OFZO dat je een handleiding nodig hebt om met mij om te gaan???

En het is heel erg voor mij dat jullie er zo moeilijk over doen dat IK er soms ZELF over twijfel de waarheid van mijn seksuele aard. En die twijfels brengen mij vaak nòg verder weg van mezelf. En dan voel ik me verloren. Dus je kunt wel leuk doen en glimlachen als je vraagt 'heb je al een vriend dan?' Maar wat je dan eigenlijk wèèr doen is verbloemen jouw eigen ongemak.

En ik kan nog wel duizend voorbeelden noemen maar geloof me als ik zeg dat ik heel, hèèl erg boos ben. Het wordt tijd dat meer mensen hun woedde tentoonstellen en daarbij geen enkel blad voor de mond houden want anders blijft deze hartenpijn. En om die reden stop ik voor nu want anders krijg ik mischien een hartaanval en dat mag nu nog niet gebeuren want ik wil eerst deze verhalen in jullie hersens duwen.

Einde transmissie.



Zelfvoorzienend geheel


Kon ik mijn eigen pik maar afzuigen. Dan was ik zelfvoorzienend geweest. Jammer genoeg deed de natuur ons naaien door mijn piemel net niet lang genoeg te maken dat ie mijn keel in kan. Toen moesten we dus hele benarde posities innemen om hem er alsnog in te krijgen. Mensen dubbelvouwen enzo. Maar de wet van zelfbehoud zegt dat energie altijd afneemt dus kun je niet de hele dag in zo'n positie zitten. En soms moet je ook kakken en alles aan je bed afvegen is ook een beetje lui. Ik heb veel geleerd van een bed vol met stront. Allemaal huidziektes krijg je ervan. die stank went wel maar die schimmels deden mijn longen uitbranden. Ik had nooit gedacht dat er speciaal papier was ontwikkeld om je anus mee schoon te schrobben. Mijn hond deed het normaliter, maar na het overlijden van die vierpoter werdt ik genoodzaakt om het zelf te doen. Het UWV wilde mijn lening ook niet verhogen dus een nieuwe kon ik ook niet nemen. Het klinkt allemaal heel vies, maar met een stuk papier aan je kont zitten vegen is net zo vies. Vreemde planeet, deze aardbol. Waar ik vandaan kwam deden ze niet zo moeilijk over veel dingen. Ik zal me maar aan moeten passen en hun cultuur kopieren net zoals die immigranten uit de woestijnstaten doen.

Saturday, May 20, 2017

Huid eraftrekken

Ik heb nog nooit een planeet meegemaakt die zó ridiculous was als deze. Echt waar. En het ligt niet aan mij, dat weet ik zeker. Als het niet aan mij creatieve humor lag dan was ik binnen 3 weken dood, en dat meen ik ook echt. Dood door jullie ellende!~

Ik had op school een hele mooie tekening gemaakt van een man die gevild werdt. Auw. kuch. kuch. De persoon die het vel eraftrekt zit onder het bloed. Je kunt nog net zien hoe de huid aan de handen vastzit voordat de beul hem geoogst heeft. De tekening is nu erg bekend bij mij op school en meerdere mensen hebben er zelfs een copietje van. Zelf heb ik hem gevectorizeerd en groot opgeschaald en uitgeprint op dik papier. Hij hangt momenteel in mijn atelier en nieuwkomers vinden het vaak zó akelig dat ze 'aaaah' 'ooooh' en 'jezus christus' roepen en dan hun hand op de mond leggen.

Maar het allermooiste aan dit alles is, is dat die dingen echt gebeurd zijn.
Er zijn écht mensen helemaal gevild geweest. Als straf, als rechtvaardigheid.
'Voor een juichende menigte van duizenden...'

En om die reden begon ik dit stuk ook met;

'Ik heb nog nooit een planeet meegemaakt die zó ridiculous was als deze...'




Binnenkort ook t-shirts en sweaters van verkrijgbaar!