Thursday, April 30, 2015

God is scared.

Humans have had some hubris over God since the Dawn of Science. Hubris arises from a denial of a larger autority. When we built the tower of babel god intervened and seperated the people. So we could no longer finish it.

Why would he do that?

God is terrified. Afraid of the power of man. We were prohibited in reaching the heavens because we did not take meaning for our existence. God meant that pure survival as a goal was not enough.

God was shitting on us. God is like a white racist in the era of segregation, not understanding that if something is different you should try to enforce it. WE have infinite potential because of the fear of death. With it, we are able to give meaning to our lives, because it can be boxed into a frame. God is infinite, he won't understand.

It's a thousand years later and we are ready to build another such tower like babel. (Lol) One that will literally reach the heavens. (God's own backyard) I'm talking about the space elevator of course. When we peer over the edge of this thing, we can spit that son of a bitch in his face.

We will then call down the wrath of the gods for the second time, whoops!!

The ultimate hubris.

------------------------------------------------------------------

De mensen hebben hubris over god. Altijd al gehad. En hubris kan alleen maar ontstaan als je niet gehoorzaamt aan een grotere autoriteit. Toen wij de toren van babel gingen bouwen kwam god ertussenin en verdeelde de mensen. Zodat wij de toren nooit af konden maken.

Waarom zou hij dat doen?

God is bang. God is bang voor de macht van de mensheid. We mochten van hem de hemel niet bereiken omdat we geen betekenis had gegeven aan ons bestaan. God beweerde dat overleven als doel stellen niet genoeg was. 

Dat is allemaal lulkoek. God is net als de blanken ten tijde van de segregatie. Niet begrijpen dat als iets anders is je het maar moet belemmeren. WIJ hebben oneindig potentieel. Dat komt omdat wij het besef hebben van de dood. Daarmee kunnen we betekenis geven aan ons bestaan omdat ons leven dan ingekaderd kan worden. God is oneindig en zal dat niet snappen. God is dus bang.

Het is nu duizenden jaren later en binnenkort gaan we weer zo'n toren bouwen. (Lol) Ik heb het over de ruimtelift natuurlijk. Het is een ladder die reikt tot in de hemel zelf. (de achtertuin van God) Als we over het randje van deze ladder heenkijken kunnen we die verrekte lul in zijn gezicht spugen. Moge mijn heilige tuf jouw lelijke gezicht doen kapotbranden. 😠 

Dan roepen we voor de tweede keer de wraak van de goden over ons af. Oeps. 😁
De ultieme hubris. πŸ˜£πŸ˜…πŸ˜œπŸ˜Ž


Friday, April 24, 2015

It is too late for Earthly concerns.


Earth has had enough of us. It is showing this through the crisis in the climate. We are being expelled from our ship like parents kicking out their ... children.

We are going to forge our own autonomy.

The Earth can go to hell.

Fuck you earth!

The last tenthousand year was a frantic way to escape the Earth.

We are on a crossroads in human history.

Before us jawn the galactic forests, behind us lies a destroyed home.

Do we dare to step outward?

Look, there is really only one choice.

Because this is life or death.

We either make the journey out into space or the whole world will perish eventually




Saturday, April 18, 2015

zon is lief

Als we in de zon lopen voelt het fijn. Dat komt omdat de eerste levensvormen direct afhankelijk waren van zonlicht. En hoewel wij mensen geen bladgroenkorrels meer hebben zijn onze cellen het zonlicht niet vergeten. De zon geeft energie. En als je niet in de zon komt dan mis je dat. Dus kom in de zon. Nu! πŸ˜ƒ

Galileo zei dat de zon nog steeds een tros druiven kan doen rijpen alsof het niets anders te doen heeft in het universum.

En hij heeft gelijk. Want de zon is er voor ons. De zon is heel lief! πŸ˜„ En aangezien alle sterren in het universum ook zonnen zijn, kunnen we concluderen dat het universum menslievend is. Alle sterren willen met hun licht ons aanraken. Ze willen ons verwarmen met hun warme gloed. Momenteel schreeuwen ze het uit!

"kom naar ons!" "Kom naar ons!" En wij worden dan als vuurvliegjes tot die lichten aangetrokken en omhelst. Het universum wacht om ons te besprenkelen in haar awesomeness.


Earth is too small for man.

De aarde is veel te klein voor de mensheid. want onze aspiraties zijn als een bom, en ze ontploffen binnenkort het zonnestelsel in. De mensen die zeggen dat we aan de aarde genoeg hebben die zijn veel te nederig. Die nederigheid komt voort uit de christentraditie waar men als een onderdanige bedelaar moest knielen voor god en men zich niet veel kon veroorlofen. Die tijd is voorbij. Want als we de ruimtr in stappen dan is er bijna een teveel voor iedereen..

De aarde zullen we over duizend jaar herinneren als de oorsprong van al het leven. En vanuit die blauwe microspore zal dan een pan-galactische rel van leven hebben ontsprongen.

Nogmaals: Wij kunnen ons niet beperken tot èèn planeet. Dat zou gewoon stommiteit zijn! De planeten in ons zonnestelsel wachten om te worden betoverd door de hand van de mensheid. Over duizend jaar hebben we groen gloeiende heuvels op Mars en zwembaden op Venus. De eerste schepen zullen vertrekken naar Alpha Centauri en de explosie van leven breid zich dan uit. Dat proces is dan als een soort tweede Genesis.

En even dat je het weet: Wij zij God. Daarom mogen we nooit onderdanig zijn. De hemelse autoriteit kan de @#$& krijgen.

Nu weet je ook wie de baas is over het universum. Jij! 😊


Friday, April 17, 2015

Cradle of man

De aarde is de wieg van de mensheid, maar men kan niet eeuwig in een wiegje blijven liggen. Nou, blijkbaar dus wel want we zijn nog steeds niet van deze knakeplaneet afgekomen. Godverdomme.

Einde transmissie.

The Earth is the cradle of man, but one cannot live eternally in a cradle. Well, it seems we can because we still haven't left this goddamn planet.

Goodbye

Saturday, April 11, 2015

Butterflies on Mars


Carl Sagan said that the rocket is the symbol of the human spirit. Like a candle in the dark.
It's a shame that America has no rockets anymore. On the abandoned laumch platforms tourists take pictures of the great behemoths that took us to the moon. If mankind fails and becomes extinct before we have ever set foot on any planet in this solar system then I would be ashamed. This is the great dilemma of our time. We have the means necessary to do whatever we want, but we are not using those opportunities. The people who are telling us we can't go to Mars because we don't have some sort of technology developed, well, those people are lying. If you want to do something you set goals to develop a technology to achieve that purpose, not the other way around. America wanted to go to the moon in the sixties. They knew they needed a new metal that did not exist back then. A few years later they made it in a laboratory. I told you: there is nothing can stop us from doing the things we want to do. When there is a vision, we are unremitting.

But sadly, the world has been turned inward, we are lost, toying around in low-earth orbit, conducting random experiments that are of little to no use for the future exploration of space. That is the reason we are growing crops in ISS. Ha! If we are going to Mars nobody will take a whole greenhouse full of vegetables with them. One step at a time remember? It's not so hard..

Social disturbance, economic concerns, environmental disasters, war and resource disputes will eventually drive us into space. Living systems reach out to their environment, merging with larger system in the fight against entropy. It is at it's frontiers that a species experiences the most perturbing stress. But the aura of wonder and awe drives us over that edge, allowing us to become more than we are. If we all turn towards the Earth and inward, space will be abandoned, and the universe will forever be a dead and silent place. But I want to see butterflies on Mars! And ponies on Venus! I want to see little children laugh and giggle on asteroids tumbling round to sun! I want to turn slag into soil! I want to spread life into the universe.

The driving motors behind evolution are exploration, self-transcendence and wonder. If we insist that the human quest await the healing of every sore on the body politic, we condemn ourselves to stagnation. Living systems cannot remain static, they evolve or decline. The inner experience of this imperative is space exploration. If we want to see our progeny spread among the stars, we must come to terms with ourselves and accept the futility of our individual concerns - our daily life, and start doing something that can actually push us forward into a meaningful direction. Ships to other worlds for example.. No kidding, you can also do something meaningful here on Earth. Like helping her recover from man's disruptances. Tip: you must see the Earth not as an extension of man, but man as an extension of Earth. It is through us that the planet knows itself, through humanity. We are the captains of Spaceship Earth and we must therefore have both the humility to nurture her and also the pride to leave her.

There is absolutely no time to lose to start doing either one of these. We are running a sprint here. Cough cough. Hurry..

Piramid of Process


Voorbij een terugval naar Aarde ligt een oneindige uitbreiding in de ruimte. We hebben de aardbol bedekt in de vorige eeuw, en we zullen het zonnestelsel innemen in het volgende. Dit is de piramide van de processen die daarnaartoe leiden.

Beyond a regression to Earth lies the everlasting expansion into space. We have covered the globe in the last century and we will inhabit the solar system in the next. This is the piramid of proces that leads to that search.

Monday, April 6, 2015

Spirituele reis


Als je de essentie van ruimtevaart begrijpt, dan weet je dat ruimtevaart vooral een spirituele reis is. De beelden die we in ons hoofd hebben van vurige raketten die zich losrukken van de Aarde zijn van secundair belang. De zoektocht die we voor ogen hebben komt niet voort uit macht, nee, de essentie van ruimtevaart is onschuld. De drang om de ruimte in te gaan is niet een afkeer tegen de Aarde, maar maakt deel uit van het proces van de zoektocht naar communie met de Aarde op een hoger niveau van bewustzijn. 

De raket die zich losrukt van de Aarde was slechts een middel om een doel te bereiken. De aversie van het Westen tegen de natuur heeft ertoe geleidt dat wij de Aarde in perspectief zagen. Want hoe konden we ontsnappen van de Aarde als we ons er niet van konden distantiΓ«ren? Het inzicht dat we leerden op de maan bracht het besef van onze fragiele wereld voort. Het postmoderne imperatief was dus het contact opzoeken met Moeder Aarde en betekenis geven aan ons bestaan. Wat ons nu te wachten staat is niet alleen het herstel van de Aarde, maar voorbij dat, ook het oneindige avontuur van de verkenning van de ruimte. Het doel van de Aarde is om zichzelf voort te planten, de mensheid zijn de sporen van ruimteschip aarde. Het hoogste gedachtengoed is daarom de ruimtevaart.