Saturday, May 20, 2017

Huid eraftrekken

Ik heb nog nooit een planeet meegemaakt die zó ridiculous was als deze. Echt waar. En het ligt niet aan mij, dat weet ik zeker. Als het niet aan mij creatieve humor lag dan was ik binnen 3 weken dood, en dat meen ik ook echt. Dood door jullie ellende!~

Ik had op school een hele mooie tekening gemaakt van een man die gevild werdt. Auw. kuch. kuch. De persoon die het vel eraftrekt zit onder het bloed. Je kunt nog net zien hoe de huid aan de handen vastzit voordat de beul hem geoogst heeft. De tekening is nu erg bekend bij mij op school en meerdere mensen hebben er zelfs een copietje van. Zelf heb ik hem gevectorizeerd en groot opgeschaald en uitgeprint op dik papier. Hij hangt momenteel in mijn atelier en nieuwkomers vinden het vaak zó akelig dat ze 'aaaah' 'ooooh' en 'jezus christus' roepen en dan hun hand op de mond leggen.

Maar het allermooiste aan dit alles is, is dat die dingen echt gebeurd zijn.
Er zijn écht mensen helemaal gevild geweest. Als straf, als rechtvaardigheid.
'Voor een juichende menigte van duizenden...'

En om die reden begon ik dit stuk ook met;

'Ik heb nog nooit een planeet meegemaakt die zó ridiculous was als deze...'




Binnenkort ook t-shirts en sweaters van verkrijgbaar!

Thursday, May 4, 2017

sergeant johnson uit halo

Sergeant Johnson uit Halo is mijn all-time-warrior. Hij weet altijd wat je moet doen. En dat is fijn, want dan skipp je al het gepraat, en zoals ik al zei in mijn stenenblogartikel, ik heb soms geen zin om te praten.

Sergeant Johnson kon je altijd moed geven, zelfs in de meest benarde situaties. Ik weet dat hij een keer een Brute-aap heeft geslagen in zijn gezicht en hij vervolgens een trap terug kreeg in zijn borstkas die alles intern zou hebben moeten vernietigen. Maar Sergeant Johnson leeft voort.


Sergeant Johnson is de all-time-typische amerikaanse onderkaak geaccentueerde, sigaar rokende lompe directe actie soldaat, die geen touwtjes om dingen spant.

Ik vind de uitspraken uit Halo geweldig, zo kreeg je bij een level een tank geleverd vanuit de lucht. En in de cutscene kwam Johnson aanwandelen, zo relaxed als maar kan, en gaf hij een kleine toespraak, zó uit zijn duim gezogen.

Meestal is God mysterieus, maar vandaag niet! Dit is een TANK! 
66 TON aan Hoog explosief spuitende goddelijke inmenging.
Als God liefde is, dan ben ik Cupido!

Maak je gereed! Dan gaan we!

En Johnson stopte de sigaar weer in zijn mond. Trok 't slot en grendel los van de .50 cal en zei als laatst:

Oh, I know what the ladies like.

...................

Johnson heeft als enigste de vernietiging van Installation 04 overleeft, en dat terwijl hij naast een gigantische ruimteschip stond die ontploft!















Johnson is uiteindelijk overleden na de ruzie met de hoofdadministrator van Installatie 04  'Guilty Spark'  De twee konden het nooit goed vinden met elkaar, en Johnson noemde Spark dan ook geregeld, 'Thinker Bell' en 'Light bulb'.

Johnson kreeg een laserstraal van Spark door zich heen maar wist ook die te overleven. Uiteindelijk is Johson overleden aan een verbrandt lichaam.
Moge we Johnson herinneren als onze beste vriend in Halo.







Wednesday, May 3, 2017

The Glory days of Gaming - deel 2

Ik had the elder scrolls: Morrowind op de xbox. En dat was geloof ik in 2003.

Mijn eerste dagen in Morrowind waren getekend door een gevoel van verwondering en mysterie.
Twee woorden waarmee ik dat hele spel zou mee kunnen identificeren.

Ik wil graag in deze analyse Oblivion en Morrowind vergelijken.

En Morrowind had een betere atmosfeer, had een betere wereld, in de zin dat het mij echt deed voelen alsof ik een avonturier was, een onbekende persoon in een vreemde wereld. Bij Oblivion was de wereld herkenbaar, omdat de wereld was opgebouwd uit westerse middle-age elements en folklore. En hoewel de gameplay daar natuurlijk beter was door de voortbouwende software en hardware deed de omgeving mij nooit de mond openvallen. Bij Morrowind was ik ook echt geinterreseerd in de architectuur en de cultuur van de plaatsen daar. Het was zo otherwordly. Oblivion's omgeving zou ik definieren als saai.

In Morrowind moest je jezelf wel vinden, moest je wel voorzichtig zijn, je moest wel aansluiten bij een groep om sterker te worden. Want als je dingen alleen deed. Dan ging je dood. Het was een keiharde wereld. Ik weet nog dat ik de grote hoofdstad Vivec  binnenliep en ik de richting naar de winkels wilde vragen aan een soldaat. Maar nog voor ik kon praten zei hij met een donkere stem: "Donder op buitenlander!" En toen leerde ik mijn plek algauw kennen.

Maar een vrije geest zoals een Redguard trekt zich daar weinig van aan. Dat was het ras, wat ik speelde. Ik koos een Redguard omdat er in de beschrijving stond dat ze liever solitaire wezens zijn dan groepsmensen. En mijn Redguard vond uiteindelijk die winkels alsnog.

Ik wandelde door Morrowind, het deel van de wereld, waar de Dark Elves wonen. En ik zoog deze hele wereld op als een spons, en ik deed mijn uiterste en uiterste best om de cultuur en alles te begrijpen, want die stond zo ver van mijn bed af. Ik liep door stofwinden, waar ik bijna niet meer vooruit kon lopen, ik liep langs idylische en pastorale heuvellandschappen vol reuzepaddestoelen, waar soms mensen in woonden zo groot! En ik werdt de hele tijd geirriteerd door vliegens vogels van 2 meter groot, die met hun pterodactylus snavel in mijn rug aan het prikken waren. En dan stond ik daar dan, bijna hulpeloos met mijn hamer. Wachtend tot die vervelende beesten dichterbij kwamen en ik ze met één klap hun botten braken en doodsloeg.

Ik was echt bang soms hoor in Morrowind. Het was zo donker allemaal! De lucht was zo donker soms! En het landschap lag in het hart van het land vol met as, en er groeide daar bijna niets. Het leek eigenlijk heel erg op het landschap van Mordor uit The Lord of The Rings. Ook in Morrowind is er een grote woedende vulkaan. En er heerste een heel kwaadaardig figuur die een sinister plan heeft voor het continent. En uit roddels, en dorpsgepraat en questeen kom je er langzaam achter dat jij, de speler, als vreemdeling daar een rol in gaat spelen. Maar zoals in Oblivion wel gebeurde wordt je in Morrowind nooit gedwongen om daar een deel uit van gaan maken. En hoewel je dan later in je jaren op Morrowind vaag hoort dat er een profetie is gefaald, zul je nooit geloven dat jij daar ook echt iets aan kon doen, want je begreep het helemaal niet. Want Morrowind was, zoals ik al zei:

Mysterieus.

En hoewel ik weet dat het maar een spel is, is wereld die de makers gecreeeërd hebben meer dan Goud waard. Meer nog dan Oblivion kon Morrowind je het gevoel geven dat je een echt leven aan het leiden was in een andere wereld. En om die reden verkies ik altijd Morrowind boven Oblivion, als beste RPG van mijn gaming ervaring. Ja, jongens, Skyrim, en Oblivion, zijn alletwee een beetje saai als je het mij vraagt. Ze doen me allebei denken aan de kaas van ALDI.

Iedereen lust de kaas, maar diepgang zit er niet in..

Remember Morrowind.

Gegroet,

Bram Julian Tobias Groeneveld

Pijpslaaf van Caius Cosades.   (-------   En enigste vriend van ook.

Want op Morrowind, kon je je vrienden ver zoeken, want ze waren er niet.

Voor degenen die niet weten wie Caisus Cosadus is,
dat was een 'Westerse' imperial adminstrator, die als geheime agent in Morrowind was geplaatst door de Imperials om jouw te helpen. Maar zoals elke zwakkeling overkomt in Morrowind, en ook op de planeet aarde gebeurt is dat men ALTIJD weer naar de fles grijpt. En ook deze knakker was helemaal verslaafd geraakt, aan het goedje wat ze op Morrowind lekker vinden. En dat was Skooma.

Als je Skooma had kreeg je de doodstraf, maar ik vond dit spul zelfs bij de hoge soldaten van hun eigen leger. Een van de redenen waarop ik erachter kwam dat de Dark Elves, hoewel ze altijd heel sagerijnig zijn, eigenlijk toch hetzelfde zijn als ons.






Golden era of gaming

Ik heb een Golden-Era van Gaming meegemaakt. En ik weet dat omdat er nu alleen nog maar suikerspellen zijn. Ik zeg Suiker, omdat deze nieuwe spellen, zó vol zitten met impulsen en quick-to-satisfy rewards dat ze alle diepgang missen die het waard maakt om een beetje mens te voelen.

Een van de dingen die ik haat is Call of Duty. Deze reeks werd van de eerste Modern Warfare heel slecht. En dat kwam door de online functie. Ik geloof dat de respawntijd daar 3 seconden is. Er is ook helemaal geen tactiek in die spellen. Het is alleen maar sprayen.

Bij Battlefield was het een heel ander verhaal. De mensen die de Call of Duty tactiek hanteerden en toen in BF gingen spelen, die mensen werden als kippen afgeslacht. En dit waren ook de mensen die je truck stalen, en er zonder te wachten op het team, er in hun eentje vandoor reden. En dat is gewoon plain short-sightedness. En door die spellen te spelen heb ik een hoop geleerd over mijn leeftijdsgenoten. De meeste zijn namelijk allemaal sukkels.

Battlefield: Bad Company 2 was één van de beste van de Glory Days of Gaming. Omdat de kleuren in dat spel zuiver waren, de geweerschoten hard, en het realisme correct, althans voor online gaming-maatstaven.

Battlefield EISTE van je, je eigen verantwoordelijkheid in een team. En alleen door echt je in een team te werpen en in de confrontatie, kon je winnen. En als je dat niet deed, dan verloor je, als je teveel mensen had, die van Call of Duty afkwamen, en hun broodnodige verantwoordelijkheid NIET geleerd hadden, dan had je, en zo zal ik een voorbeeld noemen, last van krab-snipers, mensen die helemaal achterin de map zitten en permanent met hun oog door hun scoop staan te loeren in een soort zombie-trance, wachtend tot er een andere soortgelijke idioot langskruipt om hem vervolgens eerst vijftig keer mis te schieten en dan op het meest vieze moment een headshot te geven.

Meestal was ik dat. Tot alle bloedwoedde toe. Maar dat deinsde mij niet terug. Ik wachtte 13 seconden tot ik kon respawnen, met mijn m1-garand, uit fucking WWII, en ik trek die loser in mijn iron-sights, squeeze the trigger two times, en bap hem af.

En dan kreeg ik soms een berichtje, van zo'n 13-jarige, die superboos op MIJ was. Maar ik zou boos moeten zijn op hem, want hij zorgt ervoor dat zijn team verliest omdat ie met zijn ballen achterin de map zit te fatsen.

In Battlefield had je beschikking over een hoop voertuigen, waaronder Tanks. En oh, oh, oh, je had het moeten meemaken zo érg was het, de destructie die ik met mijn gaming-maatje gecreeerd had over de DICE servers van deze knakeplaneet. Ik denk dat als al die mensen die ik heb afgeschoten voor mijn stoep stonden. Je een heel stadion kon vullen met mensen die mij en hem zouden kunnen lynchen, want ik heb hele boze mensen gezien. Zo zagen wij mensen de game joinen, om hem vervolgens meteen weer te quiten zodra ik die persoon voor de tweede keer raakte met een shell van mijn tank. En je had mijn maatje moeten zien bovenop de tank, achter zijn mitrailleur, die zat daar met een grijns van hier tot aan de hemel, alle stragglers af te raggen met zijn .50 cal. Hij was een 360 graden omnipotente god, die de dood kon geven aan elke gamer die het verdiende.

Wat wij feitelijk deden met dit online gamen, was gewoon mensen irriteren. Want elke keer als je wordt afgeschoten, moest je 13 seconden wachten tot je weer mee kon spelen. En dat is irritant.
Vooral als je naast een teammate spawnt, en meteen wéér een abrahams shell van 65 mm door je rug geragt krijgt. Een van de meer begrijpelijke redenen waarom het andere team soms zo dun werdt, aan het einde van een match. Deze mensen hadden al het doorzettingsvermogen verloren door de ultieme frustratie van machteloosheid.

Ik kende een andere vriend uit die periode, hij had 2 controllers kapotgegooid tegen de muur.
Ja, zo boos werdt men soms.

Ik heb hele mooie momenten gehad, bijvoorbeeld toen mijn vriend en ik op een heuvelrug stonden geconfigureerd, allebei in een tank, en de vijand die vanuit de verte aankwam lopen, en een van ons zei; "Commence firing!" Alsof we een tank bataljon waren. En dat waren we. Want geen enkele vijand van dat team is ooit die heuvel overgestoken. Want er was een continue barrage van kogels.

Er was ook een fenomeen dat wij base-rapen noemde. Dat zat namelijk zo. Het andere team was dan volledig omsingeld bij hun eigen basis, waardoor als ze wilden respawnen méteen een regen van kogels en explosies door zich heen kregen, tot het ongenoegen van sommige die de hele match quitten en er soms dus voor ons geen vlees meer over was om in te schieten. En je moet weten dit was allemaal gesublimeerde frustratie, en als dat spel er niet was geweest, ik mijn hele school had opgeblazen. Ja, de AIVD kan heel wat sporen en verbindingen vinden in mijn verhalen. Maar ze zullen er nooit achter gaan komen, hoe ik deze planeet had kunnen opblazen.

Ik dank u voor uw aandacht.

Gegroet, hoofdcommandant van alle strijdende krachten van het omnipotente leger van Balin.
Met de allergrootste grandeur delusional exit die een brief kan hebben.
Klaar ermee!









Meneer Balin is mijn alter ego

Meneer Balin is mijn alter ego. Het is de persoon die als een mokerhamer alles beëindigd wat niet werkt, of hem tegenzit. En hij is groot en lomp. En niet lomp in de zin van asociaal zijn, maar in de manier waarop hij met een ongelooflijke enorme hoeveelheid kracht en vitaliteit obstakels wegwerkt.
Vaak met enorme, enorme explosies, en niet die vieze Hollywood explosies met zo'n gele vuurbal, maar met een hele diepe dreun, harder en grover dan je ooit had gehoord. Waarin 55 kubieke meter grond en stenen en kiezels de lucht in wordt geworpen en als een modderregen op de aarde terugkletst. En dan hoor je helemaal niemand meer praten, of huilen of zeiken, want iedereen is gewoon dood. Klaar ermee!

Ik vind kinetische projectielen altijd al fascinerend. Vooral tank shells. Of artillerie vuur. Vooral als ze in groepen geconfigureerd staan. Zo moet ik bijna lachen hoe die mannen tijdens de tweede wereldoorlog constant staan te pompen en die zware kegels de hele dag de hemel in lopen te blazen. Dat soort dingen vind Balin heel fijn. Want het is een manier om zijn intenties te verspreiden.

Ook ruimteschepen vind Balin lomp. Vooral als ze aan elkaar gelast zijn en net lijken alsof ze van de schroothoop komen. Niet zo'n 'sleek-ass' starship zoals de Enterprise ofzo, maar een rickety, rock, chemical combustion raket. Met deurtjes die je nog met WD-40 moeten openmaken omdat ze zitten vastgeroest omdat je op die Tropische planeet veel te lang jezelf liet pijpen door hele mooie en geile aliens.

Ik vind autoriteiten ondermijnen ook altijd fijn. Balin ook. Ik kan me nog goed herinneren hoe Balin in sommige online spellen die hij speelde op de computer DIRECT de admin in de server voor zijn kanus knalde, waardoor hij werd gekickd. Niet dat balin dat uitmaakt want hij logt gewoon weer in en schiet de admin meteen wéér dood. Waardoor Balin een permanent-ban over zich heen kreeg, en een week later op geen enkele server meer kon. Wat achteraf best grappig was, maar toen best eenzaam.

Balin blaast de hele server op met dynamiet. Net zoals Sunny. Dat was een andere vriend van mij, die nóg lomper was als Balin. Als Balin nog érgens over nadacht, dan was Sunny degene die totaal irrationaal gewoon ALLES vernietigde!

Ik zie mezelf ook als een redder van de Aarde, waarin een 2 kilometer lang ruimteschip vanuit een onbekende ster door de aarde atmosfeer neerdaalt, en de mensen al vanuit hun kantoordepressies komen toegestroomd om te gaan kijken wat er gaat gebeuren. En nog voor de verwondering indringt bij die honderden miljoenen mensen die tegelijkertijd op tv meekijken, gaan ineens de laadkleppen van mijn schip open en komt alle stront eruit flikkeren die ik op alle planeten uit dit universum had verzameld. En dat moet de mensen dan wel hopelijk overtuigen de situatie die ik met die stront door je ziel wil doen indringen. Zie de kinderen lachen, hoe er honderden miljarden kubieke meters aan stront op het asfalt kletst en duizenden en duizend ruiten doen barsten door de impact van de klap. En de mensen die geplet worden of verdrinken interreseert Balin niets, want die vliegt zo weer weg.

Da's poep vegen voor de bewoners van de aarde. En heel lang, en veel...
Klaar ermee!

De reden voor de vele steenlandschappen met de rovers erop.

Op de kunstschool waar ik op zit, daar teken en schilder ik vaak steenlandschappen. Ook meestal met een grote wagen erop, met hele dikke banden. En men vraagt zich dan af, waarom?

En ik ga dat uitleggen:
Het gaat hier niet om de stenen, de auto's of de omgeving. Waar het om gaat is dat wij niet meer met de Aarde bezig zijn, want ik krijg er soms schoon genoeg van deze planeet. De wagens die ik teken zijn eigenlijk nauw verbonden met de verhalenreeks die ik las over de kolonisatie van Mars. Het zijn namelijk bijna dezelfde wagens. In dat verhaal werd er in de nabije toekomst een groep van kolonisten heen gestuurd om er een leven te gaan opbouwen. Zo'n 100 mensen mogen daar deel van uitmaken. En het worden er langzamerhand steeds meer omdat de Aarde meer mensen blijft sturen.

Ik was altijd gefascineerd door het feit dat deze mensen voor het eerst NIETS meer met alle politieke en sociale situaties van onze eigen wereld te maken hadden. En in die verhalen ontstond er dan ook een wijde verkenning van de mogelijke nieuwe vormen van leven.

Er was een kleine basis opgezet, die een aantal jaren daarvoor al was gedropt vanuit de lucht door de thuisplaneet. Er waren 2 grote rovers beschikbaar, waar een hele grote groep mensen in kon slapen, eten en verblijven, want de wagens waren bijna zo groot als een huis. En ik vond dat fijn, want deze kolonisten ontdekten nieuwe gebieden waar nooit iemand was geweest. Zij maakten de eerste wielensporen in het miljoenen jaren onaangetaste zand. En zij zaten sámen een broodje pindakaas te eten terwijl buiten de cabine een enorme stof tornado raasde. En terwijl de Aarde zichzelf afbrak in haar ellende en chaos zaten zij daar voor het eerst in een rustig vacuüm dat de geschiedenis voor hen had gecreëerd.

En deze wagens hadden een enorme kracht en uithoudingsvermogen. Want ze konden wel 2300 kilometer afleggen. En in de boeken was er een nieuw gevoel van vitaliteit. De Aarde werd heel even achtergelaten, niet om haar in de steek te laten, maar omdat het soms nodig is om iets nieuws te beginnen. Een groep mensen scheidt zich af van de rest om vervolgens het geheel op nieuwe niveau's vooruit te brengen. Sommige mensen noemen dat evolutie, maar ik noem het het potentieel van de mensheid verwezenlijken.

Ik heb graag dat de wagens klimmen. Want het voelt alsof ik ook aan het klimmen ben. Ik heb graag dat de wagens (met zijn dikke banden) over elk terrein kan navigeren wat de natuur op haar pad kan plaatsen, want dat zou ik zelf ook graag kunnen. Deze banden zijn zo groot en zacht, dat ze zich over elk obstakel vormen wat ze maar tegenkomen. En ik denk dat ik ook groot en zacht moet zijn om vooruit te kunnen komen. Want anders ga je botsen.

En ook ik wil weg van de mensheid. Net zoals de kolonisten. Maar net als die mensen in de boeken weet ook ik dat wij met hen verbonden zijn. Even een heel praktisch voorbeeld, de aarde is wel degene die de kolonisten de middelen stuurt om er te kunnen bedrijven. En hoewel ze een hoop vrijheid hebben loert er altijd het gevaar dat de gigantische aanwezigheid van het systeem aarde de knop in één keer omdraait, en de façade beëindigt. En niet omdat dat zo persoonlijk is, maar omdat de geschiedenis weer een andere koers op vaart.

Deze boeken zijn van onschatbare waarde. Niemand zal het geloven totdat je ze leest.
Nog een voorbeeld waaraan ik nu denk is het 'probleem'  van de Chinezen.
Waarschijnlijk zal het zo gaan zijn, dat de Chinezen de meeste mensen zullen sturen naar de gekoloniseerde planeten, en de 'Westerlingen' zullen zich daarbij achter de oren gaan krabben en twee stappen achteruit gaan doen. En ook dit boek stelt die angst in twijfel.
Er wordt vaak verondersteld, dat deze Science-fiction boek koud en onpersoonlijk zijn. Alsof ze alleen meer over technologie gaan. Maar dat is een foute veronderstelling, want Science-fiction ging altijd al over het mens zijn. Over hoe een mens zich zou gaan gedragen, voelen en denken, in een toekomstige wereld. En ik durf zelfs te beweren dat het het meest kritische genre is van de gehele literatuur. Want geen enkele andere vorm van schrijven kan zo diep en ver interpoleren over de menselijke conditie.

En nu zijn we van stenen, naar de aarde, naar de chinezen gegaan! Want dat, lieve lezer, is hoe het menselijk brein werkt. Nog één ding waarom ik stenen zo waardeer:

Ze praten niet. Het interesseert ze geen zak.

Ik heb weleens bij filosofieles een steen op tafel gelegd, en gevraagd aan de groep, 'Wat denken jullie wat deze steen ervan vindt?'




Thursday, April 13, 2017

Stukjes tekst uit DE WIJSHEID VAN BUCKMINSTER FULLER vertaald en edited in Nederlands.


De magnitude van monetaire rijkdom
wordt bepaald door de hoeveelheid
gezonde adequate en regeneratieve
huidige en toekomstige dagen van de weinige gelukkige,
wiens levensonderhoud en accommodaties door de
dodelijke intercompetieve sovereine staten,
transnationale bedrijven, cartels en anarchistische kapitalen,
gezamenlijk de metafysische,
en fysieke grondstoffen van de planeet,
hebben georganiseerd,
om ons te voorzien
en tegelijkertijd een groot deel,
af te wenden
van de evolutionair-gerealiseerde toenames,
in wetenschappelijke en technische mogelijkheden,
in exclusieve geldmakerij voor de weinige
en in gewapende bescherming
van het individuele belang.

ECHTE RIJKDOM wordt bepaald
door de mate waarin de effectiviteit
van gerealiseerde monetaire rijkdom
verdubbeld kan worden,
door volledige intercooperatieve inspanningen
van de gehele mensheid,
als ze hun wereldwijde gecombineerde
fysieke en metafysische middelen beschikbaar stellen
(wat praktisch haalbaar is,
op elk moment
door steeds toenemende en verbeterde technische efficïentie)
en deze oneindig te investeren
in directe en exclusieve
ondersteuning en accommodatie beschikking
voor al het menselijk bestaan.

----------------------------------------------------------------


Mijn intentie is als volgt:

Een wereldwijde georganiseerde initialisering,
van een exclusieve dienstgerichte industrie.
Wiens oneindige mogelijkheden,
de mensheid zal bevrijden,
uit de constante "Ik moet werken voor mijn geld, anders verdien ik het niet om te leven, MENTALITEIT.

Mijn wereldregering gaat een gigantische industriële onderneming initïaliseren,
die de mensheid zal bevrijden uit de cirkel van zelfonderhoud.

Afrika gaat jonken

--------------------------------------------------------------------------------------------

We komen er elke keer achter,
dat alles wat we willen doen,
we altijd al konden doen
en dat niks ons kan tegenhouden
als we ons ertoe zetten.

Kies maar.
de mensheid stond op het punt om te ontdekken dat alles
dat wat het ook moet doen,
het altijd al kan doen,
en daar helemaal geen geld voor nodig heeft.
En dat dat eigenlijk het enigste is,
wat het moet doen.

industriële productie

escalerende effectiviteit
herinvesteringen in technologischh en metafysisch inzicht,
en dit allemaal
zal het compleet en volslagen stom doen lijken,
elke economische drang,
om te verkopen of bezitten,
en tegelijkertijd..

een

groot

economische gerealiseerde exponentieel accelererende toename